အို . . .အိပ္မက္ရင္ကြဲ

တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ နာမည္အႀကီးဆံုးစာအုပ္ျဖစ္တဲ့ ေရႊဖိနပ္မွာ အစိမ္းေရာင္ ၾကက္ေျခခတ္ႏွင့္ ေကာင္မေလးထဲမွ အရမ္းႀကဳိက္တဲ့ စာသားတစ္ခ်ဳိ႕ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။

လူမုိက္ကို ရွာေသာ္ ေရထဲမွာေတြ႔၏။ ထိုလူမိုက္က ထိုေရကို လက္ခုပ္ျဖင့္ ဆယ္ေသာက္ျပန္၏။ ထို႔အတြက္ သူဒူးေထာက္ခဲ့ရေသးသည္။ သူ႔အပါးသို႔ က်ည္ဆန္မွန္ထားေသာ အိပ္မက္တစ္ခု ျပဳတ္က်လာသည္။ ထိုအိပ္မက္သည္ ရင္ဟက္တက္ကြဲေန၏။
အို . . အိပ္မက္ရင္ကြဲ . .

+ ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ ငါတို႔ေ၀းၾကေတာ့မည္ ထင္ပါသည္ ခ်စ္သူ...။
+ ငါတို႔၏ခြဲခြာခ်ိန္တြင္ ေက်ာက္ႏွင္းဆီတို႔သည္ ျမရြက္ကို ပန္ရင္း ေျမာက္ျပန္ေလထဲ ေၾကြက်သြားၾကလိမ့္မည္။ ေလာကသည္ နီမႈိင္းေနအံ့။ အရာရာသည္ တုန္ေဖ်ာ့အိုမင္းကာ ငါတို႔ကို မ်က္စိမွိတ္လုိက္ၾကပါလိမ့္မည္။
+ ျမဴေတြကို ဖြားခနဲ ေဖာက္ခြဲရင္း ၿပဳိကြဲေနေသာ ေဆာင္းရာသီသည္ အေ၀းေခါင္းေလာင္းကို ကိုက္ခ်ီပ်ံသန္းလာလိမ့္မည္။ ေခါင္းေလာင္းသံကို ငါတို႔ၾကား၏။ သို႔ေသာ္ေခါင္းေလာင္းသံသည္ ငါတို႔ကို မၾကား။ ေခါင္းေလာင္သံျဖင့္ ငါတို႔သြားၾကမည္။ သို႔ေသာ္အတူကားမဟုတ္။ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီ။

+ ငါတို႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကရလိမ့္ဦးမည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ ျပတ္အံ့မူးမူး ဂစ္တာႀကဳိးကေလး၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ႏွင့္ တူလိမ့္မည္။ အခ်ဳိ႔က ငါတို႔ကို သနားၾကဦးမည္။ အခ်ဳိ႔ေၾကာင့္ ငါတို႔လည္း သနားခံရဦးမည္။ ရာဇ၀င္ေတြက သူတို႔၏ မ်က္ႏွာထက္မွာ အလံနက္ကို တစ္၀က္စီလြင့္ထူၾကလိမ့္မည္။ ငါ့ရင္အံုသည္ ေတာင္ကုန္းကမူမဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ထိုအလံက ငါ့ရင္အံုမွာ စိုက္ၿပီး ပ်ံလိမ့္မည္။ ေသခ်ာေနခဲ့ၿပီ။
+ တိမ္ခက္တို႔သည္ မလွပ၊ ေဆာက္ခ်က္လြန္ထားေသာ ပန္းပုရုပ္ကို အျပာေရာင္ေသြးေတြစိုသည္။ ဖရိုဖရဲႏွင့္ ေကာင္းကင္မွာ က်ကြဲသည္။ ငါေျပာခ်င္ေသာ စကားတစ္ခြန္းရွိ၏။ သို႔ေသာ္ထိုစကားသည္ ရင္ဘတ္ေဆာင့္တြန္းခံရၿပီးလဲက်သြားသည္။ ငါ . . ဘာမွ မေျပာျဖစ္ေတာ့။ မတ္တတ္ရပ္ၿပီး လမ္းမွာရယ္မည္။ အက္ကြဲစြာ...။
+ ငါထူေသာ ကံ့ေကာ္ေက်ာက္တုိင္တစ္ခုရွိသည္။ ထိုေက်ာက္တုိင္သည္ အကုိင္းျဖာ၏။ အပြင့္ေ၀၏။ ငါက မခူး။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ငါ့ကို ခူးၾကၿပီ။ ေဆာင္းလက္ေခ်ာင္းမ်ားႏွင့္ပင္ ငါ ဆုေတာင္းဖူးျပန္၏။ သို႔ေသာ္ ငါ့အတြက္ ပြင့္ေသာ တံခါးတို႔မရွိၾက။ ငါေမွာင္သည္။ ငါ လြမ္းသည္။ အိုဘယ့္ ခ်စ္သူရယ္... ဟု ငါျမည္တမ္း၏။ ထို႔ေနာက္ငါ့ႏႈတ္ခမ္းကိုသာ ငါကိုက္ထားရေတာ့သည္။
+ ခ်စ္သူ၏ မ်က္ေတာင္နက္သည္ ငါ့အေတြးေတြကို အုပ္စိုးေသာ မိုးဓားတစ္လက္ျဖစ္၏။ ငါ... အခါခါရိုက်ဳိးရင္း ေပ်ာ္ေမြ႔ခဲ့ဖူးသည္။ ခုအခါငါ့ဒ႑ာရီတစ္ပုဒ္ မီးေလာင္၏။ ေမွာ္ပညာေျမာက္ေသာ မ်က္ရည္အစက္စက္တို႔က ေကာင္းကင္အထပ္ထပ္ျဖင့္ ငါ့ကိုရြာသည္။ မီးၿငိမ္း၏။ သို႔ေသာ္ငါကားမၿငိမ္းေတာ့ေခ်။

+ ေလဆန္ေတြတိုး၏။ ၿဂဳိဟ္ေတြအုပ္စုလုိက္ ေၾကြ၏။ ေရႊဖိနပ္မွာ အစိမ္းေရာင္ၾကက္ေျခခတ္ႏွင့္ ေကာင္မေလး ငါ့ကို စေတးထားခဲ့ၿပီလား။ ငါသည္ ငါ့ဒိုင္ယာရီၾကားမွာ ျပန္ညပ္ေနေသာ ၀ါးရြက္ေျခာက္ကေလးသာ ျဖစ္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေသခံၿပီး ငါဆက္ခ်စ္သြားဦးမည္။ အို . . .ခ်စ္ . . .သူ။ ဒီခင္တန္းမွာ ခ်မ္းေျမ႔ျဖဴစင္ပါေစ။
+ သစၥာေတြ ငါဆိုမည္။ အလင္းေလ်ာ့ေျပခ်ိန္တြင္းမွာ `ႏွင္းေရ . .ႏွင္းရဲ႕´ဟု ေအာ္ပစ္လုိက္မည္။ `ရင္ကြဲသံ´ျဖစ္၍ ဗ်ပ္ေစာင္းတို႔ျဖင့္ ျခံရံသည့္တုိင္ ခ်ဳိမည္မထင္။ လူ႔သမုိင္းထဲက အက်အဆံုးနည္းနည္းနဲ႔ စစ္ရႈံးခဲ့သမွ် ငါတို႔ထက္ ကံေကာင္းၾက၏။ ငါတို႔အတူရပ္ေနၾကမည္။ သို႔ေသာ္ငါတို႔ မတူျခားနားစြာရပ္ေနၾကျခင္းျဖစ္မည္။ အို . . ခ်စ္သူ . .
+ ခြဲၾကေတာ့မည္လား။ လက္တြဲမျဖဳတ္ခင္အထိေတာ့ လက္ခ်င္းၿမဲၿမဲဆုပ္ခဲ့ခ်င္သည္။ ရင္ခတ္ႏႈတ္ခမ္း အလြမ္းဆံမွ်င္တို႔လည္း ပ်ံ႕လြင့္ ...။ ထိုသို႔ျဖင့္ . .
+ ငါႏွင့္ ခ်စ္သူသည္ .. ..

ေရႊဖိနပ္မွာ အစိမ္းေရာင္ ၾကက္ေျခခတ္ႏွင့္ ေကာင္မေလးထဲမွ - တာရာမင္းေ၀

ဥကၠာပ်ံ အပုိင္းအစမ်ား

ဒီရက္ပိုင္း ဆရာတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ စာေတြခ်ည္းပဲ တင္ေနတာ တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရက္လည္တဲ့ ေန႔အထိ တစ္ေန႔တစ္ခုတင္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားလို႔ပါ။ အခုဒီေန႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဥကၠာပ်ံ အပုိင္းအစမ်ားဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲက တခ်ဳိ႕ကို ျပန္ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမလုပ္ပါ။ `ဘာမွ မလုပ္သူသည္ သူေတာင္းစားလုပ္ရသည္´ဟူေသာ အဆိုရွိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မလုပ္ပါ။ သူေတာင္းစားလည္း မလုပ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာမွ မလုပ္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘာမွမရွိေသာ အိုးတစ္လံုးျဖစ္ခ်င္ပါသည္။ အထဲမွာ ဘာမွ ထည့္မထားခ်င္ပါ။ ထိုသို႔ျဖင့္ အမ်ားႀကီးရွိေနခ်င္ပါေတာ့သည္။

စၾကာ၀ဠာႀကီးသည္ သက္ေတာ္ရွည္၏။ သူ႔အတြက္ သူရပ္တည္ေနျခင္းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ . . .ဟုေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရပ္ေန၏။ သို႔ေသာ္...ရပ္ေနျခင္းသာျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လည္း မဟုတ္။ မည္သူ႔အတြက္မွလည္း မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ေရာ...သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ ရွည္မည္ေလာ။

ကၽြန္ေတာ္ ေရလိုစီးခဲ့ပါသည္။ အေကြ႔အေကာက္မ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းခဲ့ပါသည္။ ၾကည္လင္စြာ စီးခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္...ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာေပၚတြင္ အမႈိက္သရုိက္အခ်ဳိ႕ လည္း ပါလာႏုိင္ပါသည္။

ကဗ်ာေတြေရးမည္။ စာေတြေရးမည္။ သို႔ေသာ္ အပိုင္လည္း ယူမထားခ်င္။ ေပးလုိက္မည္။

အိပ္မက္မ်ားစြာကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးပါသည္။ ထိုအိပ္မက္မ်ားကို ဖမ္းဆုပ္ကိုင္တြယ္၍ မရပါ။ ကၽြန္ေတာ္ႀကဳိးစားဖူးပါသည္။ ဖမ္းဆုပ္ကိုင္တြယ္၍ ရဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ ...ထိုျဖစ္ရပ္ကပင္လွ်င္ ေနာက္ဆံုးမွာ အိပ္မက္ျဖစ္ေနပါသည္။

ေလာကီအမိုက္ေမွာင္ထဲမွ လြတ္ေျမာက္လိုၾက၏။ ခ်င့္ခ်ိန္ၾကည့္ရဦးမည္။ မည္သည့္အရာက ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသနည္း။

အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ ႀကဳိးႏွင့္ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္၏။ အခ်ိဳပသူမ်ားက ႀကဳိးမပါဘဲ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ခံခဲ့ရဖူးသည္။

အမွန္တရား ေခၚရာကို ကၽြန္ေတာ္သြားမည္။ (ကၽြန္ေတာ့္ကို ဇက္ႀကဳိးမတပ္ဘူးဆိုလွ်င္...)

ကၽြန္ေတာ္သည္ ေက်ာက္စိမ္းလို တခၽြင္ခၽြင္ျမည္ခ်င္သူ မဟုတ္။ ေက်ာက္ခဲလို တ၀ွီး၀ွီးလိမ့္ခ်င္သည္။ လမ္းဖယ္ေပးၾကေစလိုသည္။

တစ္ . . ႏွစ္ . .သံုး . . သူရဲေကာင္းေတြလည္း ခါးကုန္းသြားသည္။

ျမက္ပင္ကေလးမ်ား ႀကီးထားလွ်င္ သစ္ပင္နီးနီးရွိမည္ေလာ။ ဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွျပန္မေျပာေခ်။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိသမွ်အားလံုးေပ်ာက္ဆံုးသြားဖူး၏။ သတင္းစာထဲမွာ ေၾကာ္ျငာ မတည့္ျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ၿငိမ္းခ်မ္းသြားပါသည္။ ဘာမွမရွိသျဖင့္ ဘာမွလုပ္စရာမလိုေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္က ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ မၿငိမ္းခ်မ္းေတာ့။

မည္သူ႔ကိုမဆို မည္သည့္အရာကို မဆို အျပစ္ရွာလွ်င္ ေတြ႔ႏုိင္ပါသည္။ `အဲဒီေခတ္ ကုန္သြားၿပီ´ဟု ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး ရယ္ပြဲဖြဲ႔ခဲ့ဖူး၏။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ `အျပစ္´မရွာေတာ့ပါ။ `အေျဖ´ကိုသာ ရွာပါေတာ့သည္။

ေအာင္ျမင္ၾကပါေစ။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ျမင္ျခင္းသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း မဟုတ္။ ခြင့္လႊတ္ျခင္းကသာ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းျဖစ္သည္။ အေဖာ္မပါလည္း တစ္ေယာက္တည္း ရပ္တည္မည္။ ခြင့္လႊတ္ျခင္းျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းမည္။

အကၤ်ီကို ေက်ာက္ျပားႏွင့္ ရုိက္ေလွ်ာ္လိုက္၏။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ ဘာႏွင့္ ရုိက္ေလွ်ာ္္မည္လဲ။

သူေဌးႀကီးလက္ထဲမွ ျပားေစ့သည္လည္း သူေတာင္းစားလက္ထဲမွ ျပားေစ့ႏွင့္ တန္ဖိုးညီသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဥကၠာပ်ံ အပုိင္းအစမ်ား - တာရာမင္းေ၀

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဧဒင္ကေခ်သည္

အိပ္မက္ - တစ္
အဲဒီညက မိုးလင္းခါနီးအထိ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။
အိပ္ေပ်ာ္ေတာ့ အိပ္မက္ မက္တယ္။
အိပ္မက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က စက္၀ုိင္းႀကီးတစ္ခုကို ေတာင္ေပၚတြန္းတင္သြားတယ္။
ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္လွိမ့္ခ်တယ္။
စက္၀ုိင္းႀကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ေျပာတယ္။
“မင္းတို႔ လူဆိုတဲ့ သတၱ၀ါေတြဟာ အေတာ္ညစ္စုတ္တာပဲ”
“ဟင္ . . .ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“သူမ်ားတစ္ဖက္သားကို တြန္းတင္လုိက္၊ တြန္းခ်လိုက္နဲ႔ ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ေတြ ည . . . ည အိပ္မေပ်ာ္တာ” တဲ့ . . .။

အိပ္မက္ - ႏွစ္
ကၽြန္ေတာ္ အရူးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႔တယ္။
ေမးၾကည့္မိတယ္။
“အခ်စ္ဆိုတာကို ခင္ဗ်ားသိလား”
“သိေတာ့သိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေျပာမျပတတ္ေတာ့ဘူး”
“ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
“အဲဒါကို သိၿပီးကတည္းက ငါခုလို ရူးသြားတာပဲ”
လန္႔ႏုိးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္ေနၿပီ။

အိပ္မက္ - သံုး
ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ခ်စ္မိေနၿပီ။
႐ုိး႐ိုးလား . .ဆန္းဆန္းလားေတာ့ မေတြးတတ္ဘူး။
ေမာင္ႏွမခ်စ္ထက္ “တစ္”ပဲပိုတာပါ။
ေအာက္ပါအတုိင္းေပါ့။
၅၂၈+၁

အိပ္မက္ - ေလး
“တစ္ေနရာမွာေတာ့ မွားေနၿပီ”
ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလိုေျပာေတာ့ ကမၻာေစာင့္ဘုိးဘုိးႀကီးက ၿပံဳးတယ္။
“တစ္ေနရာမွားတယ္ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ေနရာေတြက မွန္တယ္ေပါ့”
“အင္း”
“အဲဒါဆို .မွန္တဲ့ေနရာေတြကို မွန္ေၾကာင္း ေသခ်ာေအာင္ စစ္ေဆးလုိက္ေပါ့...မွားတဲ့ေနရာက ထင္ရွားလာလိမ့္မယ္”
ကမၻာေစာင့္ဘုိးဘုိးႀကီး ျပန္သြားတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က်န္ရစ္တယ္။
မွန္တာေတြကို မွန္ေၾကာင္း ေသခ်ာေအာင္စစ္တယ္။
ေတြ႔ၿပီ။
ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ..မွားတာက ကၽြန္ေတာ္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။
“ေတာ္ၿပီ”

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဧဒင္ကေခ်သည္ - တာရာမင္းေ၀

သူ႔အလင္းတို႔ကို ရုတ္သိမ္းလွ်က္

အလင္းေရာင္ ၀တ္စံုသစ္ျဖင့္ လာခဲ့သူသည္ သူ႔အလင္းတို႔ကို ရုတ္သိမ္းလ်က္ ကမၻာေျမမွ ျပန္လည္ ထြက္ခြာေလၿပီ။
တာရာမင္းေ၀
၅.၈.၂၀၀၇(တနဂၤေႏြေန႔)တြင္ ကြယ္လြန္သည္။

တာရာမင္းေ၀ဓါတ္ပံုမ်ားႏွင့္ သူေရးခဲ့ေတြ ကဗ်ာ၊ စာမ်ားကို တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရ ဘေလာ့ခ္တြင္ သြားေရာက္ဖတ္ရႈ ႏုိင္ပါသည္။
ဓါတ္ပံုမ်ားကို ပို႔ေပးခဲ့ေသာ ကိုေနလင္းႏွင့္ အသံုးျပဳခြင့္ေပးခဲ့ေသာ ကိုေအာင္ဒင္ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေႏြယဥ္စြန္းတန္း

အၾကည့္မ်ား

`ဟိုးအေရွ႕မွာ မီးေရာင္´
ပထမလူ။ ။ `မီးေရာင္ဆီေရာက္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည့္ရဦးမယ္´
ဒုတိယလူ။ ။ `ပတ္၀န္းက်င္ႀကီးကို အရင္ၾကည့္ပစ္လုိက္မယ္ဗ်ာ´
တတိယလူ။ ။ (အတန္ၾကာသည္အထိ တိတ္ဆိတ္ေနၿပီးမွ) `ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မီးအိမ္ထြန္းသူကို အရင္ၾကည့္မယ္ဗ်ာ´


အနိမ့္အျမင့္

`ဟာ...ၾကည့္စမ္း၊ ကမ္းပါးစြန္းက သစ္ပင္ႀကီးဟာ မုိးထိေအာင္ ျမင့္တက္သြားပါလား´
ေလသံ တဟူးဟူးၾကားမွာပဲ၊ အေဖာ္ျဖစ္သူ ျပန္လည္ေျဖၾကား၏။
`သစ္ပင္က ျမင့္တက္သြားတာ မဟုတ္ဘူး၊ က်ဳပ္တို႔က ေခ်ာက္ထဲက်ေနတာဗ်´


စာေမးပြဲ

`မေျဖဘူးလား´
`ဟုတ္ကဲ့´
`မရဘူးလား´
`ဟုတ္ကဲ့´
ဆရာမေလး လွည့္ထြက္သြား၏။ ကၽြန္ေတာ္ မေျဖႏုိင္ေသာ စာေမးပြဲျဖစ္ပါသည္။ ရုိးသားေက်နပ္စြာ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ေသာ ေအာင္ျမင္မႈတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္ပါသည္။
ရႈံးနိမ့္ခဲ့ရသည့္ စာေမးပြဲျဖစ္သည့္တုိင္ . . .
ေျဖဆိုသူ ကုလားထုိင္မွာ . . .
ကၽြန္ေတာ္ ဘုရင္ထုိင္ ထုိင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။


ဖိတ္စာ

`သူ႔အိတ္ကပ္ထဲမွာ ေငြအမ်ားႀကီး ပါပါတယ္´
`အဲဒါကို မသိခ်င္ဘူး။ သူ႔ အိတ္ကပ္ရဲ႕ ေနာက္မွာ ရင္ဘတ္တစ္ခုပါလား´
`ပါပါတယ္´
`ရင္ဘတ္ထဲမွာ ႏွလံုးသား လွလွတစ္ပြင့္ ပါလား´
ေျဖသံ ျပန္မၾကားရ၊ ေမးသူက ဆက္ေျပာလုိက္သည္။
`အဲဒါပါရင္ ၀င္ခဲ့လို႔ရပါတယ္။´


ရိကၡာ

လျပည့္ည ျဖစ္၏။
လမင္းႀကီးက ေကာင္းကင္မွာ ရႊန္းရႊန္း၀င့္၀င့္ သာသည္။
`ၾကည့္စမ္း၊ လမင္းႀကီးက ဗိုက္ႀကီး ေဖာင္းလို႔´
ေခြးပိန္ကေလးကို ေပြ႔ဖက္ကာသူေတာင္းစားက ဆက္ေျပာ၏။
`ဘာမွ အားမငယ္နဲ႔ သိလား . . .၊ လမင္းႀကီးေတာင္ တစ္လတစ္ခါပဲ ဗိုက္၀ေအာင္ စားရတယ္´

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေႏြယဥ္စြန္းတန္း - တာရာမင္းေ၀

မိုးေခါင္ေပမယ့္ ဗံုသံေတြစဲသြားၿပီ

Singapore Polyမွာ ျမန္မာေက်ာင္းသားေလးေတြ ဦးစီးၿပီး လုပ္တဲ့ Showသြားၾကည့္ေနတုန္း ညီမငယ္ဒီမိုက smsပို႔လာပါတယ္။ တာရာမင္းေ၀ ဆံုးၿပီတဲ့။ ၾကားၾကားခ်င္း အဲဒါေကာလဟာလ ျဖစ္ပါေစ။ ေကာလဟာလျဖစ္ပါေစ ဆိုၿပီးဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုခံစားမႈမ်ဳိးကို ေဆြမင္း(ဓႏုျဖဴ)နဲ႔ ကာတြန္းေမာင္၀ဏၰတို႔ကြယ္လြန္သြားတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက တစ္ခါခံစားဖူးပါတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္သံလြင္အိပ္မက္မွာ ပထမဆံုးေရးခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါးဟာ တာရာမင္းေ၀ အေၾကာင္းျဖစ္သလို ဒီဘေလာခ့္ရဲ႕ ပထမဆံုးပိုစ့္ဟာလည္း တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ စကားလံုးေတြပါပဲ။ အခုေတာ့ ဘယ္သူမွ မလြန္ဆန္ႏုိင္တဲ့ ေသျခင္းတရားကို တာရာမင္းေ၀တစ္ေယာက္ ရင္ဆုိင္လုိက္ရပါၿပီ။ လူသာေသၿပီး နာမည္ေသမွာ မဟုတ္တဲ့ တာရာမင္းေ၀ဆိုတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေက်ာက္ထြင္းရာဇ၀င္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ထဲမွာ အၿမဲရွိေနမွာပါ။ ဆရာတာရာမင္းေ၀ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။

မိုးေခါင္လို႔ တီးတဲ့ဗံုသံကဗ်ာ စာအုပ္မွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။

`ဒုိင္ယာရီရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာ´

ႏွင္းစက္လက္တြဲခိုေနတဲ့
စံပယ္အိုေလးေရ . . .
ဒီ လကြယ္ညမွာပဲ
ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြကို
ျဖည္ခ်လုိက္ပါေတာ့။

တခ်ဳိ႔လူေတြက
ဘ၀မွာ ၾကယ္ေတြေႀကြက်ခဲ့သတဲ့
ၿငိမ္သက္စြာ ခရီးႏွင္ၾကဦးေပါ့ကြယ္
ကိုယ့္မွာက . . .
ေနေတြ လေတြေတာင္ ေႀကြက်ခဲ့ဖူးပါတယ္။

``သြားေတာ့မယ္ေနာ္ . . .
ကံႀကံဳရင္ ျပန္ဆံုၾကဦးမွာေပါ့´´လို႔
ကံမေကာင္းသူတို႔ရဲ႕
မႈိုင္းညဳိ႕ေသာလမ္းခြဲ
ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြ အၿပဳိင္းအရုိင္းလြင့္ႀကဲေနတယ္။

(ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အျပစ္ပါပဲ)
ေလရုိင္းေတြ ၀ုိင္း၀န္းကိုက္ခဲၾကတဲ့
မီးလွ်ံစတစ္ခုလို ျပာညဳိယိမ္းထုိး
ျပကၡဒိန္မွာေတာ့
နက္ဖန္ခါဟာ နာမည္ဆိုးမရွိပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ . . .
လြမ္းဆြတ္ေနသူတစ္ေယာက္ရဲ႕
ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ အိပ္မက္မ်ား
ႏွင္းဆီေခၽြရထားမွာ
စူးစူး၀ါး၀ါး ဥၾသဆြဲပစ္လုိက္တယ္။

ဒီည . . .
ေနာက္ည . . .
ဘယ္လိုမွ နိဂံုးခ်ဳပ္မရပါဘူး
ဘီလူးဖမ္းသလို ၾကမ္းတဲ့လကၤာ
ငွက္ဆိုးေတြအိပ္မွ
တိတ္တဆိတ္ ကိုယ္ေရးလုိက္ပါတယ္။

``ေပ်ာ္ခြင့္မပိုင္ေသာ
ဒုိင္ယာရီ၏ ေနာက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာထက္၌´´
နတ္သူရူးေတြ ႀကဲပက္တဲ့
ေကာင္းကင္ဘံုက အက္ဆစ္တစ္စက္လို
ရွအက္ေၾကကြဲ ရွ - -အက္ - -ေၾက - -ကြဲ . . .
မင္နီေတြနဲ႔ `ရဲ´လို႔ေပါ့ကြယ္။ ။

တာရာမင္းေ၀

ပန္းဘာသာျဖင့္ ေရးထိုးထားေသာ . . .

အခ်စ္ဆိုတာ ေနနဲ႔လမွာ ပန္းဘာသာနဲ႔ ေရးထိုးထားတဲ့ အလွ်ဳိ႕၀ွက္ဆံုး အကၡရာတစ္လံုးပါပဲ။
ဒီေကာင္သာ မုိက္ကန္းရဲတင္း မျမင္မခ်င္း ဖတ္ခ်င္ခဲ့မိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ၾကယ္ေၾကြသတို႔သမီး - တာရာမင္းေ၀

လူကသြားေပမယ့္ ကံကနားေနတယ္

လူကသြားေပမယ့္ ကံကနားေနတယ္။ လူကေျပးေပမယ့္ ကံကေႏွးေနတယ္။ လူက႐ႈံးမွပဲ ကံကၿပံဳးေတာ့တယ္။
တာရာမင္းေ၀

ပထမဆုံးပို႔စ္

ငါ့သမိုင္း ငါေရးမည္
ငါ့ငွက္မ်ား ေကာင္းကင္သို႔ျပန္ေစသတည္း။
သီဟသစ္
ေ႐ႊဖိနပ္ - တာရာမင္းေ၀