လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ဒို႔ျပည္သူ

  ဒီစာကို ညီညီ(သံလြင္)ရဲ႕ ေျပာင္းလဲတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာၿပီလား စာစုကို ဖတ္ၿပီး ေရးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေတြ႔အႀကံဳတခ်ဳိ႕ကို ရွယ္ခ်င္တာေရာ ျပႆနာတစ္ခုကို ဘယ္လိုေျဖရွင္းရမလဲဆိုတာကို Brain Storming လုပ္တာေရာေပါ့။ စကၤာပူကို ထြက္လာခါနီး Passport လုပ္ေတာ့ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္မွတ္ပံုတင္လိုပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဗိုလ္တေထာင္ၿမဳိ႕နယ္ ၄၄လမ္း ရပ္ကြက္မွတ္ပံုတင္ရံုးမွာ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မွတ္ပံုတင္လုပ္ဖို႔ သြားေတာ့ ေဖာင္ေတြ ဘာေတြျဖည့္ လိုအပ္စာရြက္စာတမ္းေတြျပၿပီး မွတ္ပံုတင္ထုတ္ေပးဖို႔ပဲ က်န္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဦးစီးမွဴးဆိုသူရဲ႕ လက္မွတ္ထုိးေပးဖို႔ ကိစၥမွာ မထုိးေပးေသးပဲ သူအျပင္သြားတယ္တို႔ ညေနမွ ျပန္ေရာက္မယ္တို႔ ရုံးစာေရးမရဲ႕ ဇာတ္လမ္းစံုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ တေနကုန္ထုိင္ေစာင့္တာ ညေနရုံးဆင္းတဲ့အထိပါပဲ။ ေနာက္ေန႔မနက္က်ေတာ့လည္း ရုံးမဖြင့္ခင္ကတည္းက ရုံးေရွ႕မွာ ထုိင္ေစာင့္ပါတယ္။ ဦးစီးမွဴးအျပင္သြားတယ္ဆိုလို႔ အဲဒီစာေရးမရဲ႕ ခံုေရွ႕မွာ ထုိင္ေစာင့္ပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လူလည္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္၀တၳဳစာအုပ္တစ္အုပ္ ပါလာတယ္။

ဒါနဲ႔ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေလာက္ေရာက္ခါနီးမွာ သူငယ္ခ်င္းေနဘုန္းလတ္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတာကို သတိရသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး သူလာရင္ ထမင္းဗူးထည့္ေပးလိုက္ဖို႔နဲ႔ ဂစ္တာပါ ယူလာခဲ့ဖို႔ မွာလုိက္ပါတယ္။ ေနဘုန္းလတ္ ရပ္ကြက္ရုံးကို ေရာက္လာေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ပါ။ စာေရးမလည္း ထမင္းဗူးထုတ္စား ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေနဘုန္းလတ္လည္း သူတို႔ေရွ႕မွာ ထမင္းဗူးထုတ္စားပါတယ္။ အဲဒီအစည္းအေ၀းသြားေနတယ္ဆိုတဲ့ ဦးစီးမွဴးက ဘယ္ေနရာမွာ ရွိလို႔ ရွိမွန္းကို မသိရပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ စားေသာက္ၿပီး ေမးၾကည့္ေတာ့ ျပန္မေရာက္ေသးဘူးဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီရုံးေရွ႕မွာ ရွိေနမယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေျပာၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ဂစ္တာတီး သီခ်င္းေတြ ဆိုလို႔ ထုိင္ေစာင့္ေပမယ့္ အဲဒီေန႔လည္း မရပါဘူး။ ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ လူကို ရစ္ထားတာပါ။ ရပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီေန႔က တေနကုန္ အားေနပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ မနက္မုိးလင္းကတည္းက ထမင္းဗူးရယ္ ၀တၳဳစာအုပ္တေနကုန္စာရယ္နဲ႔ သြားပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ဟိုအေၾကာင္းျပ ဒီအေၾကာင္းျပနဲ႔ မလုပ္ေပးျပန္ပါဘူး။ သူတို႔က ရစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္က တျပားမွမေပးခ်င္ေလပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္စာရြက္စာတမ္းေတြကို ဦးစီးမွဴးကို တင္ၿပီးရဲ႕လား။ ဦးစီးမွဴးကေရာ ရွိေနရဲ႕သားနဲ႔ ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ အေတြ႔မခံေသးတာလား ဆိုတာေတာ့ သူတို႔ပဲ အသိဆံုးျဖစ္မွာပါ။ ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ေလာက္မွာ မွတ္ပံုတင္ေလး လုပ္တာ ဒီေလာက္ၾကာေနလို႔ စိတ္မခ်တဲ့ အေမလုိက္လာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စာအိတ္ေလး တစ္အိတ္ စာေရးမကို ေပးလုိက္တာနဲ႔ ဦးစီးမွဴးက မုိးေပၚက က်လာသလိုပဲ ေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္မွတ္ပံုတင္ရခဲ့ပါတယ္။ အေမက ေပးစရာရွိတာ ေပးလုိက္။ ၿပီးတာပဲ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆုိးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တျပားတခ်ပ္မွ မေပးခ်င္လို႔ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ဒီလိုေတြ လုပ္ေနပါတယ္ ဆိုမွ အေမလုပ္လုိက္ေတာ့ ေပးလုိက္ရေရာဆိုၿပီး သိပ္မေက်နပ္လွပါဘူး။ ေပးလုိက္ရတဲ့ ပိုက္ဆံထက္ကို တရားမ၀င္ မေပးခ်င္တဲ့စိတ္၊ လာဘ္မေပးခ်င္တဲ့စိတ္က ပိုမ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တဖက္မွာလည္း ပတ္စပို႔ကလုပ္ဖို႔ ရွိေနေတာ့ စိတ္နည္းနည္းေလ်ာ့လုိက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြ ဒီစနစ္ဆုိးႀကီးေအာက္မွာ အသားက်ခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕။

ေနာက္ကိစၥတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္အကိုျဖစ္ခဲ့တဲ့ကိစၥပါ။ စကၤာပူကေန ခဏေက်ာင္းပိတ္လို႔ ရန္ကုန္ကေန ျပန္ခါနီး ပန္းဆုိးတန္းလမ္းက D-form ရံုးမွာ ျဖစ္တာပါ။ သံရုံးက ေက်ာင္းသားျဖစ္ေၾကာင္းေထာက္ခံစာကို D-form ရံုးက လူေတြက ေတာင္းတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အကိုကလည္း ေလဆိပ္မွာ လူ၀င္မႈက ေတာင္းလို႔ ေပးခဲ့ရၿပီ။ မရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့၊ အဲဒီဟာက ေပးခဲ့ရမယ့္ဟာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒါမရွိရင္ D-form မထုတ္ေပးဘူးဆိုၿပီး ရစ္ပါတယ္။ တကယ္ဆို ေလဆိပ္ကလူက ဘာလို႔ေတာင္းသလဲ၊ ေနာက္ဆံုးသူတို႔ လူ၀င္မႈေအာက္မွာအခ်င္းခ်င္းပဲဟာ လွမ္းေတာင္းပါလား။ ေက်ာင္းသားေတြ အေနနဲ႔ကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ရုံးကိစၥေတြမသိေတာ့ ေတာင္းရင္ ေပးလုိက္မွာပါပဲ။ အဲဒါကို ႏွစ္ရက္သံုးရက္ေလာက္ ရစ္ေနတာနဲ႔ပဲ လူႀကီးတစ္ေယာက္ကိုအကူအညီေတာင္းၿပီး ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ၀န္ႀကီးကို ဖုန္းဆက္ရမလား၊ ၀န္ႀကီးPA ကို လာလွမ္းေျပာရမလား လုပ္မွ “ဒီကိစၥေလာက္နဲ႔ အန္ကယ္ႀကီးကိုယ္တုိင္ လာစရာမလိုပါဘူး၊ ကၽြန္မတို႔က အေစာႀကီးကတည္းက သိရင္ လုပ္ေပးပါတယ္”ဆိုၿပီး လုပ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒါဟာ ပိုက္ဆံရမယ္ထင္လို႔ လုပ္တာပါ။

ေနာက္တစ္ေခါက္က ညီညီ(သံလြင္)နဲ႔ စကၤာပူေက်ာင္းနားရက္မွာ ရန္ကုန္ အလည္ျပန္ရင္းျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥပါ။D-form ရုံးမွာပါပဲ။ မနက္ကတည္းက လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ႏွစ္ေယာက္တူတူတင္လုိက္ၿပီးေတာ့ ေန႔လည္၂နာရီေလာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ D-form ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ညီညီ့ရဲ႕ D-form က ညေန ၄နာရီေလာက္ထိ မရလာပါဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာင္တာမွာ ရွိသမွ် စာေရးမေတြကို နားပူနားဆာလုပ္ပါတယ္။ ညေနဖက္ ေရာက္လာလို႔ ေဖာင္လည္း ထပ္လက္မခံေတာ့တာေၾကာင့္ ေကာင္တာက အမ်ဳိးသမီးေတြလည္း ရုံးအတြင္းဖက္ကို ၀င္ကုန္ၾကပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ပဲ အတြင္းဖက္မွာ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားသူမွန္သမွ်ကို သြားစရာရွိလို႔ပါ ကၽြန္ေတာ့္ဟာရၿပီး သူ႔ဟာမရေသးဘူးလား နဲ႔ မ်ဳိးစံု ေမးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သြားၾကည့္ေပးသလိုလို၊ လုပ္ေနတုန္းလိုလို ခဏေနရမယ္လိုလုိ မတင္မက်ေတြ ေျပာသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ပိုက္ဆံေပးရေကာင္းမွန္းမသိသလို၊ ေပးလည္းမေပးခ်င္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ထုိင္ေစာင့္ေနလုိက္တာ ညေန ၅နာရီခြဲ ရုံးပိတ္ခါနီးမွ ေမာင္ေလးရဲ႕ ေဖာင္မွာ အမွားျပင္ထားတာကို ေဘာလ္ပင္ႀကီးနဲ႔ ျခစ္ထားလို႔တဲ့။ “ဗ်ာ” မွားလို႔ ျပင္တာပဲ ေဘာလ္ပင္နဲ႔ ျခစ္ၿပီး မဖ်က္လို႔ ဘာနဲ႔ ဖ်က္ေစခ်င္တာတုန္း။ ဆိုေတာ့ Correction Pen ေလးနဲ႔ ေသခ်ာဖ်က္ၿပီးျပန္တင္ပါ ဆိုလို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ Correction Pen ေျပး၀ယ္ရပါေသးတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီ D-Form ရုံးလည္းမလိုေတာ့ပါဘူး။ အရမ္းကို အဆင္ေျပလြယ္ကူတဲ့ E-Dform ေတြ ရေနႏုိင္လို႔ပါပဲ။ ဒါေတာင္ တျခားဘယ္ႏုိင္ငံမွာမွ D-Form လုပ္ရတယ္ မၾကားဖူးပါဘူး။ ႏုိင္ငံကေန ထြက္တယ္ဆိုရင္ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက သိၿပီပဲ။

အထက္ေဖာ္ျပပါေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀စုႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏုိင္ငံသူႏုိင္ငံသားေတြ ေန႔စဥ္ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ႏုိင္ငံသူႏုိင္ငံသားေတြေန႔စဥ္ ျပဳလုပ္ေနရတဲ့ အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားမႈႀကီးေတြပါပဲ။ ညီညီရဲ႕ ပိုစ့္ကို ဖတ္ၿပီး ခုထက္ထိလည္း ဒါေတြဟာ ရွိေနဆဲပဲဆိုတာကို သိလုိက္ရလို႔ အမ်ားႀကီးလုပ္ဖို႔ လိုပါေသးလားလို႔ ရင္ေမာမိတယ္။ အစိုးရလုပ္ရမယ့္ ကိစၥဆိုၿပီး သူတို႔ ျပင္တာကိုပဲ ထုိင္ေစာင့္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရႊျပည္ေတာ္ရယ္ ေမွ်ာ္တုိင္းေ၀းဆိုသလို ျဖစ္ပါေတာ့မယ္။ သူတို႔ မျပင္ရင္ ျပင္ေအာင္ ဘယ္လို တြန္းအားေပးသင့္သလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စဥ္းစားသင့္တယ္။ သူတို႔မျပင္ခင္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာေတြ လုပ္သင့္သလဲဆိုတာကို အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ေနမိတယ္။ ေနာက္မွ အဲဒီအေၾကာင္းကို ပိုစ့္တစ္ခု ေရးၿပီး တင္ပါဦးမယ္။ တကယ္ေတာ့ လာဘ္ေပးတဲ့သူကလည္း ျပည္သူပဲ။ လာဘ္ယူသူကလည္း ၀န္ထမ္း(ညီညီ႔စကားအရဆိုရင္ေတာ့ ငါးခုံးမ)ေတြဆိုေတာ့ ျပည္သူထဲက ျပည္သူပါပဲ။ အမွားေတြကို ျပင္ဖို႔ဆိုတာ အမွန္ကို လက္ခံဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ဒို႔ရန္သူမဟုတ္ပါဘူး။ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ဒုိ႔ျပည္သူေတြပါပဲလို႔။ အဲဒီအက်င့္ဆုိးႀကီး ျပည္သူေတြ ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၾကားမွာ ဒီလို ဒီမိုကေရစီေခတ္ႀကီးမွာ တကယ္ကို မရွိသင့္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။

စည္သူ(သံလြင္)

တီပီျမန္မာ နတ္စိမ္းယိမ္း ၂၀၀၂

တီပီျမန္မာရဲ႕ ပုဏၰားယိမ္းဟာ ၂၀၀၁ သႀကၤန္မွာ ပရိသတ္ရဲ႕ တခဲနက္အားေပးမႈကို ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ႏွစ္ ၂၀၀၂ သႀကၤန္လုပ္ဖို႔အတြက္ Meeting အၿပီးမွာ လီယိုက ေျပာပါတယ္။ “မႏွစ္ကလည္း ဒီပုဏၰားေတြ ဒါပဲဆို၊ ဒီႏွစ္လည္း ဒီပုဏၰားေတြ ဒါပဲ ဆိုတယ္ဆို ပ်င္းစရာႀကီးတဲ့၊ အဲဒါေၾကာင့္ ပုဏၰားယိမ္းထက္ကို နတ္စိမ္းယိမ္း လုပ္ရင္ေကာင္းမယ္လို႔” ေျပာလာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ စစ္ႏုိင္၊ တရုတ္ႀကီးနဲ႔ ေက်ာ္ႀကီးတို႔ အစား ကြမ္းသီး၊ ေက်ာ္ဇင္နဲ႔ ကိုတြတ္ပီတို႔ကို အစားထုိးလို႔ ပုဏၰားတစ္ပိုင္းေလာက္ ထည့္ၿပီး နတ္စိမ္းယိမ္းကို အဓိက ကမယ္လို႔ေျပာတယ္။

နတ္စိမ္းယိမ္းအေၾကာင္းမေျပာခင္ ေနာက္ပိုင္းလူေတြလည္း သိရေအာင္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ Stage Manager နဲ႔ ticketing အေၾကာင္းေလးကို နည္းနည္းေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ First Year တုန္းက လုပ္တဲ့ ပထမဦးဆံုးတီပီသႀကၤန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က Organizer အျဖစ္သာမက တကယ့္ပြဲေန႔မွာ Stage Manager အေနနဲ႔ပါ လုပ္ခဲ့ရေတာ့ ၂၀၀၂ သႀကၤန္မွာလည္း Stage Manager အရမ္းလုပ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ Stage Manager ဆိုတာ ဇာတ္စင္အေနာက္နဲ႔ Control Room နဲ႔ကို အခ်ိတ္အဆက္လုပ္ေပးရတာပါ။ ယိမ္းတစ္ခုကေတာ့မယ္ဆိုရင္ ယိမ္းေတြ ready ျဖစ္ၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း control room ကို လွမ္းအေၾကာင္းၾကားရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ Control room ထဲက လူက Light ready/ Sound ready ဆိုၿပီး 4,3,2,1 Go ဆိုတာနဲ႔ performance တစ္ခု စပါတယ္။ အဲဒီေနရာက တကယ္အေရးႀကီးသလို အရမ္းလည္း အလုပ္ရႈပ္ၿပီး အရမ္းစည္းစနစ္နဲ႔ တိတိက်က်လုပ္တတ္တဲ့သူျဖစ္ရပါတယ္။ (ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ နာမည္အႀကီးဆံုး Stage Manager ကေတာ့ ကိုဟန္ေသာ္ဦးပါ) ေပ်ာ္ဖို႔လည္းေကာင္း ရင္ခုန္ဖို႔လည္း ေကာင္းတဲ့ အဲဒီေနရာကို လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုၿပီး အဲဒီႏွစ္ Organizer ကိုသန္႔စင္နဲ႔ ကိုေက်ာ္သူရတို႔ကို Meeting မွာ ေျပာပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ သေဘာက သေဘာမတူပါဘူးတဲ့။ ကိုေက်ာ္သူရက “မင္းအဲဒီေနရာ ထက္ကို ပိုၿပီးအေရးႀကီးတဲ့ေနရာမွာ လုပ္သင့္တယ္” ဆိုၿပီး လက္မွတ္ကိုင္ခုိင္းပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လက္မွတ္ကိုင္ရတာ အပန္းမႀကီးေပမယ့္ ေငြကိုင္ရတာကို အရမ္းစိတ္ညစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာရင္းဇယားမႏုိင္ပါဘူး၊ လုပ္ရတာ သိပ္ပ်င္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူႀကီးေတြ စီစဥ္တာကို လက္ခံလုိက္ၿပီး လက္မွတ္ကိုင္ လုပ္ပါတယ္။ လက္မွတ္ကိုင္ဆိုတာဟာ လက္မွတ္ဒီဇုိင္း၊ လက္မွတ္ထဲမွာ ထည့္ေပးရမယ့္ Infomation ကအစ လက္မွတ္ေတြအကုန္ေရာင္းႏုိင္ဖို႔ အလယ္၊ ေနာက္ဆံုး စာရင္းပိတ္တာ အဆံုးထိ လုပ္ရတာပါ။ အဲဒီ၂၀၀၂ သႀကၤန္အတြက္ လက္မွတ္ကို ကၽြန္ေတာ္က ကိုင္ရၿပီး စည္သာက ေငြကိုင္ရတယ္လို႔ မွတ္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုသန္႔စင္တို႔ ေနတဲ့ Tampines က Blk 840 ကို အၿမဲေရာက္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီအိမ္က Leo တို႔ လြင္မုိးတို႔ရဲ႕ နတ္စိမ္းအေၾကာင္းကိုလည္း သိသင့္သေလာက္ သိေနပါတယ္။ ပုဏၰားနဲ႔ နတ္စိမ္းကို သူတို႔က ဒီလိုေလး ခ်ိတ္ဖို႔ ႀကဳိးစားၾကတယ္။ ပုဏၰားေတြကို ေပါင္ခ်ိန္က သတ္လုိက္မယ္၊ အဲဒါနဲ႔ပဲ သူတို႔က နတ္ေတြျဖစ္သြားမယ္ေပါ့။

ေျပာတာလြယ္ေပမယ့္ တကယ္လုပ္ေတာ့ ေပါင္ခ်ိန္အ၀တ္အစားေရာ ေပါင္ခ်ိန္ေနာက္လုိက္ ေလးေယာက္ရဲ႕ အ၀တ္အစားကိုပါ ခ်ဳပ္ဖို႔လုပ္ၾကရတယ္။ ေပါင္ခ်ိန္ကလည္း ခါးမွာ ခါးပတ္ႀကီးက ပတ္ထားေသးတာကိုး။ အဲဒီခါးပတ္ေခါင္းကလည္း အႀကီးစားဆိုေတာ့ ရွာဖို႔မလြယ္၊ ေနာက္ဆံုး အိမ္ျပတင္းေပါက္လိုက္ကာ ေတြမွာ ခ်ည္တဲ့ အလွသံေခါင္းနဲ႔ အ၀တ္စနဲ႔ေပါင္းၿပီး ခါးပတ္လုပ္လုိက္တယ္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားထဲမွာ အရမ္းယဥ္ေနတဲ့ ေပါင္ခ်ိန္တီးလံုးပါ။ “ခုိင္ဖံုရုံးဟူ ေပါင္ခ်ိန္တန္” ဆိုတဲ့ တီလံုးကို အဲဒီေခတ္က Youtube မရွိဘာမရွိဆိုေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ Internet ကေနလည္း မရႏုိင္ပါ။ လုိက္ရွာၾကရင္းနဲ႔ ပြဲလုပ္မယ့္ေန႔ မနက္မွလား ေက်ာင္းေရွ႕က အေခြငွားဆုိင္ကေန ရလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးႀကံဳရတဲ့ျပႆနာကေတာ့ ပုဏၰားေတြ ေသသြားၿပီး နတ္စိမ္းအျဖစ္ျပန္မထြက္ခင္အခ်ိန္ကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတာပါပဲ။ ျပဇာတ္တို သေဘာမ်ဳိး ကေနတဲ့ၾကားမွာဆိုေတာ့ MC လည္း ထြက္လာလို႔ မရပါဘူး။ ပုဏၰားအ၀တ္အစားကေနၿပီး နတ္စိမ္းအ၀တ္အစားလဲဖို႔ အခ်ိန္နည္းနည္းေတာ့ လိုပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ Puff Daddy ရဲ႕ I'll be missing you သီခ်င္းနဲ႔ ပုဏၰားေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာေျပာင္ေနတဲ့ ပံုေတြကို Slide show ေတြနဲ႔ ျပမယ္ဆိုၿပီး သႀကၤန္မတုိင္ခင္ ညက်မွ 840 အိမ္ေရွ႕မွာပဲ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တကယ့္ပြဲေန႔ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ပုဏၰားနဲ႔ နတ္စိမ္းကြာတာက ပုဏၰားက တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ထြက္ဆိုတာျဖစ္ၿပီး နတ္စိမ္းကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ ဆိုၾကတာပါ။ လီယိုနဲ႔ ေက်ာ္ဇင္၊ လြင္မိုးနဲ႔ ကိုတြတ္ပီ၊ ကိုျပည့္နဲ႔ ကြမ္းသီး စသည္ျဖင့္ အတြဲညီညီ သရုပ္ေဆာင္သြားၾကပါတယ္။ ေပါင္ခ်ိန္အျဖစ္ပီျပင္စြာ သရုပ္ေဆာင္သြားသူကေတာ့ ကိုေက်ာ္စိုးပါ။ ေနာက္လုိက္ေလးေယာက္ေနရာမွာေတာ့ ေၾကာင္ခ်ီး၊ သန္႔ေအာင္နဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ပါ။ ၂၀၀၁ တုန္းကလို တစ္ရက္လိုမွ တုိက္တာမဟုတ္ပဲ အေစာႀကီးကတည္းက ေသေသခ်ာခ်ာ တုိက္ထားၾကတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုတြတ္ပီစာရြက္ေလး နည္းနည္းၾကည့္ဆိုရတာရယ္၊ ေက်ာ္ဇင္က နတ္စိမ္းအ၀တ္ႀကီးနဲ႔ ပုဏၰားတို႔ တီပီမွာကြယ္ဆိုၿပီး မွားဆိုတာေလးက လြဲၿပီး အားလံုး အဆင္ေျပေျပနဲ႔ ၿပီးသြားခဲ့ပါတယ္။ ပထမႏွစ္ ပုဏၰားယိမ္းတုန္းကလိုပဲ ပရိသတ္ရဲ႕ လက္ခုပ္သံေတြဟာ မစဲတဲ့ နတ္စိမ္းယိမ္းအေၾကာင္းကို အမွတ္တရ ေရးသားလုိက္ပါတယ္။

(အစဥ္အလာႀကီးမားခဲ့တဲ့ TPmyanmar သႀကၤန္ေတြအေၾကာင္းနဲ႔ တူတူလက္တြဲခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအေၾကာင္းကို မွတ္မိသေလာက္ အလ်ဥ္းသင့္သလို ျပန္ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူတူ ၀ုိင္း၀န္းၿပီး မွတ္မိသေလာက္ ေရးႏုိင္ၾကမယ္၊ မွားတာရွိရင္ ၀ုိင္းျပင္ေပးၾကမယ္ ဒါမွမဟုတ္ အမွတ္တရေလးေတြကို Comment ေပးသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္အလြန္ႀကဳိဆုိေနမွာပါ။)

စည္သူ(သံလြင္)

တီပီျမန္မာ ပုဏၰားယိမ္း ၂၀၀၁

မွတ္မွတ္ရရပါပဲ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ဧၿပီလရဲ႕ ညတစ္ညမွာေပါ့။ သႀကၤန္မလုပ္ခင္ညဖက္ ကိုမ်ဳိးထြန္း(အဲဒီႏွစ္က Organizer) ရဲ႕ အိမ္မွာ TPmyanmar ဓါတ္ပုံျပပြဲေလး လုပ္ဖို႔ စီစဥ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ကိုမ်ဳိးထြန္းတို႔က Third Year ေက်ာင္းၿပီးေတာ့မယ့္ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ Second Year Second Semester SIP ဆင္းေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ 2nd year ေတြက သႀကၤန္အတြက္ အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးမေပးႏုိင္ေပမယ့္ ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္ကေန တတပ္တအား ပါ၀င္ကူညီခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို အဲဒီႏွစ္က Auditorium 1 ရဲ႕ မီးေမာင္းႀကီး ႏွစ္ခုထဲက ဘယ္ဖက္က မီးေမာင္းကို ကိုင္ရပါတယ္။ ညာဖက္က မီးေမာင္းကို ကိုင္တာကေတာ့ 1st year က ေဘာလံုးကန္တဲ့ ကိုဥကၠာလို႔ ထင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုမ်ဳိးထြန္းက ဓါတ္ပံုျပပြဲေလး လုပ္ရေအာင္ ဆိုလို႔ TPmyanmar ရ႕ဲ လုပ္ခဲ့တဲ့ ေဘာလံုးပြဲ၊ Fresher Welcome၊ သီတင္းကၽြတ္မီးထြန္းပြဲ အစရွိတာေတြရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြကို Foyer ထဲမွာ လာတဲ့ ပရိသတ္ၾကည့္ရေအာင္ ျပဖို႔ ကဒ္ထူျပားေတြေပၚမွာ ကပ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ည ကိုးနာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ လီယိုတို႔ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီႏွစ္သႀကၤန္မွာ အစီအစဥ္ေလး တစ္ခု ထပ္ၿပီး ထည့္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း လာေျပာၾကတာပါ။ တကယ္ဆို Leo၊ စစ္ႏုိင္၊ ဖုိးေကာက္တို႔ ပါတဲ့ ျပဇာတ္က ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းေနပါၿပီ။ လီယိုတုတ္ႀကီးနဲ႔ ရာဇာေရျမင္းတို႔ရဲ႕ ေက်ာင္းသားဇာတ္လမ္းေလးပါ။ အဲဒီျပဇာတ္အျပင္ကို ျပဇာတ္တိုလို႔ပဲေျပာရမလား၊ အမ်ားကေတာ့ ပုဏၰားယိမ္းလို႔ပဲ သိထားၾကတဲ့ Item ေလးတစ္ခုကို ကိုမ်ဳိးထြန္းတို႔ကို လာၿပီး ျပတာပါ။

အဲဒီပုဏၰားယိမ္းမွာ ပုဏၰားေျခာက္ေယာက္ေပါ့။ ေနာက္တနည္းအားျဖင့္ မ်က္မျမင္ ပုဏၰားေျခာက္ေယာက္ပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူရယ္ လြင္မိုးရယ္၊ တရုတ္ႀကီး(သန္းႏုိင္စိုး)ရယ္၊ ေအာင္ျပည့္ရယ္၊ ေလးေယာက္ရွိၿပီတဲ့။ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ စစ္ႏုိင္နဲ႔ ေက်ာ္ႀကီးျဖစ္ေလာက္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အလုိက္ေလးက “ခ်ာနာပါနာ ခ်ာနာပါနာ”ဆိုတဲ့ အလုိက္ေလးနဲ႔ေပါ့။ သူေရးထားတာ သံုးေယာက္စာလား ေလးေယာက္စာလား ၿပီးေနပါၿပီ။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္အတြက္လည္း သူဆက္ေရးမယ္လို႔ ကိုမ်ဳိးထြန္းတို႔ကို ေျပာၿပီး အစမ္းေလး ဆိုျပပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုမ်ဳိးထြန္းတို႔နဲ႔ တူတူေနတဲ့ Harry တို႔ သု၀ဏ္တို႔လည္း ရွိၾကတယ္ထင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီႏွစ္က ေနာက္ Organizer တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုVictor(ကိုျပည္စိုးဦး) ကလည္း ေရာက္ေနပါတယ္။ လီယိုတို႔ အစမ္း ကျပၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးအရမ္းႀကဳိက္သြားၾကပါတယ္။ ကိုမ်ဳိးထြန္းက အလုပ္လုပ္ရင္ စည္းစနစ္တက်နဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လုပ္တတ္တဲ့လူဆိုေတာ့ အခုလို Last Minute မွ လုပ္တာမ်ဳိးကို သိပ္မလိုလားပါဘူး။ ေသေသခ်ာခ်ာ တုိက္ထားတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ စင္ေပၚမွာ တစ္ခုခု ခၽြတ္ေခ်ာ္မွာ စိုးရိမ္လို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးကေရာ ကိုVictor ကပါ ထည့္လုိက္ပါ။ လီယုိကလည္း ၿပီးေအာင္ ေရးၿပီး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္မယ္လို႔ ေျပာေနၿပီပဲ ဆိုေတာ့ကာ ေနာက္ဆံုး အဲဒီ Item ထည့္ဖို႔ ကိုမ်ဳိးထြန္းနဲ႔တူတူ အားလံုးက သေဘာတူလုိက္ၾကပါတယ္။ သေဘာတူတယ္သာ ဆိုတယ္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲမွာေတာ့ အ၀တ္အစားက အစဘာမွ မစီစဥ္ရေသးေတာ့ အဆင္ေျပပါ့မလားေပါ့။

ဒါေပမယ့္ တကယ္ကမယ့္ မနက္မွာေတာ့ ပုဏၰားေတြအားလံုး ၀တ္စံုျပည့္နဲ႔ပါ။ ဓါတ္ပံုဆရာ ဒီဇုိင္နာ ျမင့္ထြန္းလင္း(လြင္မိုး) ရဲ႕ လက္ရာပါ။ မထင္ထားပါဘူး ဒီေကာင္ ဒီေလာက္ထိ လုပ္တတ္လိမ့္မယ္လို႔။ ဒါေပမယ့္ မ်က္မျမင္ေၾကာင္းသိေအာင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ။ ေနကာမ်က္မွန္ေတြလုိက္ရွာၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာသာ ေနကာမ်က္မွန္က လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတတ္ၾကတာ။ ဒီစကၤာပူမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာရပါတယ္။ မဆုိးပါဘူး ပြဲလာၾကည့္ၾကတဲ့ ပရိသတ္ထဲက Senior, Junior, Graduate မ်ားဆီကေန အသည္းအသန္လုိက္ရွာလုိက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေနကာမ်က္မွန္ေျခာက္ခုရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအထဲကမွ လြင္မုိးရတဲ့ မ်က္မွန္က မွန္တစ္ဖက္ျပဳတ္သြားေသးတယ္ေလ။ မတတ္ႏုိင္။ ရွိတာနဲ႔ပဲ ကၾကရေတာ့မယ္။ (ျပဳတ္သြားတဲ့ မ်က္မွန္က ေက်ာင္းၿပီးသြားတဲ့ ကိုမ်ဳိးသူရဲ႕ မ်က္မွန္ လို႔ မွတ္မိပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ဘယ္လိုရွင္းလုိက္လဲေတာ့ မသိေတာ့ပါ။ နားလည္မႈနဲ႔ပဲ ထင္ပါတယ္။) အစီအစဥ္ထဲမွာ မပါခဲ့တဲ့ Program တစ္ခုျဖစ္လို႔ MC က ဘာProgram လဲဆိုတာ မေၾကျငာပဲ စင္ေပၚတက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ပုဏၰားေျခာက္ေယာက္စလံုး စင္ေအာက္ကေန မျမင္မစမ္းပံုစံနဲ႔ တက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ပုဏၰားေတြအတြက္ ဖြင့္တဲ့သီခ်င္းကလည္း အဲဒီအခ်ိန္က အရမ္းေပါက္ေနတဲ့ Eminem ရဲ႕ Stan သီခ်င္းတီလံုးနဲ႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ ပုဏၰားေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္မိတ္ဆက္ၾကေတာ့လဲ အဲဒီအခ်ိန္က စတဲ့ ျမန္မာ့ဟစ္ေဟာ့ပ္အဖြဲ႔ Acid ရဲ႕ နာမည္ေတြကို ယူၿပီး Alcoholic ပုဏၰား၊ Acidic ပုဏၰားဆိုၿပီးေတာ့လည္း သေရာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆုိသြားတဲ့အထဲမွာလဲ ေက်ာ္ႀကီးဆိုတဲ့ TP ေဘာလံုးအသင္းအေၾကာင္းနဲ႔ စစ္ႏုိင္ဆုိတဲ့ Inter Poly မွာ ေက်ာင္းသားေတြ ခ် တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းပဲ နည္းနည္း ထစ္သြားပါတယ္။ ထစ္တာလဲ မေျပာနဲ႔ အဲဒီေန႔ မနက္မွ စၿပီး စာသားက်က္၊ အ၀တ္လဲေနရင္းမွ ယိမ္းကို တုိက္ၾကရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အေနာက္က ပုဏၰားေတြက ျပန္ၿပီး ေထာက္ေပးတဲ့အတြက္ စင္ေပၚမွာ သိပ္ေတာ့ ရုပ္မပ်က္ခဲ့ပါဘူး။

အဲဒီယိမ္းၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ TPmyanmar ရဲ႕ ပုဏၰားယိမ္းဟာ TP သမုိင္း၀င္ ပံုရိပ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကို အသိအမွတ္ျပဳခဲ့တာကေတာ့ ပရိသတ္ေတြရဲ႕ တေသာေသာ မစဲတဲ့ လက္ခုပ္သံေတြပါပဲ။ ေခတ္စကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပုဏၰားယိမ္းဟာ ေပါက္သြားပါတယ္။ အဲဒီလို ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ပုဏၰားယိမ္းဟာ တစ္ႏွစ္တည္းလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာလဲ ႏွစ္တုိင္းေလာက္နီးပါး ေပါက္သြားတဲ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ item ေတြ ပါပါတယ္။ တီပီသႀကၤန္ပြဲေတြ လူႀကဳိက္မ်ားရတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ Leo တို႔ အုပ္စုလို Talent ျဖစ္တဲ့လူေတြ၊ ကိုမ်ဳိးထြန္းတို႔လို စည္းစနစ္က်ၿပီး တကယ္ဦးေဆာင္ႏုိင္တဲ့ Organizer ေတြနဲ႔ ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဖက္ကေန အသင္းအဖြဲ႔စိတ္ဓါတ္ရွိရွိနဲ႔ စိတ္ပါလက္ပါ ၀ိုင္းလုပ္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြေၾကာင့္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုရွိတာက တီပီသႀကၤန္ပြဲေတြဟာ သမာရုိးက် တင္ဆက္မႈေတြကေန ေဖာက္ထြက္ၿပီး အုိင္ဒီယာအသစ္အဆန္းေတြနဲ႔ ပရိသတ္ရဲ႕ ရင္ထဲကို တုိက္ရုိက္ေရာက္ေအာင္ တင္ဆက္ႏုိင္လို႔ပါ။ အဲဒီလို တင္ဆက္မႈေတြကို ဆက္တုိက္ဆင္ႏႊဲလာခဲ့တာ အခုဆို ၁၀စုႏွစ္တစ္ခုကို ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ေနာက္လာမယ့္ ႏွစ္ေတြမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Temasek ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကေန Talent ျဖစ္တဲ့၊ ေခါင္းေဆာင္မႈအားေကာင္းတဲ့၊ အသင္းအဖြဲ႔စိတ္ဓါတ္ရွိတဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီးေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါတယ္။

 (အစဥ္အလာႀကီးမားခဲ့တဲ့ TPmyanmar သႀကၤန္ေတြအေၾကာင္းနဲ႔ တူတူလက္တြဲခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအေၾကာင္းကို မွတ္မိသေလာက္ အလ်ဥ္းသင့္သလို ျပန္ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူတူ ၀ုိင္း၀န္းၿပီး မွတ္မိသေလာက္ ေရးႏုိင္ၾကမယ္ ဒါမွမဟုတ္ အမွတ္တရေလးေတြကို Comment ေပးသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတုိင္းထက္အလြန္ႀကဳိဆုိေနမွာပါ။)

 စည္သူ(သံလြင္)

တခုိင္လံုးေရႊတဲ့ မုိးနတ္သူဇာတို႔ပြဲ

အခုခတ္မွာ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ျမန္မာ့အၿငိမ့္အဖြဲ႔ႏွစ္ခုကို ေျပာပါလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလာရင္ သီးေလးသီးနဲ႔ ႏွင္းဆီရင္ခြင္အၿငိမ့္ လို႔ ေျဖရမွာၿပီး ဟိုးအရင္ ၁၉၉၀ ၀န္းက်င္ေလာက္က အေက်ာ္ၾကားဆံုး အၿငိမ့္အဖြဲ႔မ်ားကို ေျပာပါဆိုရင္ တခုိင္လံုးေရႊနဲ႔ မုိးနတ္သူဇာတို႔ပါပဲ။

တခုိင္လံုးေရႊ

              တခုိင္လံုးေရႊဆိုတာနဲ႔ တခုိင္လံုးေရႊ ေအးေအးျမင့္နဲ႔ လူရႊင္ေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကတ့ဲ ေလးေမာင္၊ စြပ္ပရား၊ ေမတၱာ၊ ေညာင္ေညာင္၊ ကြမ္းသီးတို႔ကို အရင္ဆံုးေျပးျမင္မိပါတယ္။ အဲဒီအထဲကမွ ကၽြန္ေတာ္ထူးထူးျခားျခား ႀကဳိက္တဲ့ လူရႊင္ေတာ္ကေတာ့ ကိုေမတၱာပါ။ သူ႔ကို အရမ္းႀကဳိက္သြားတာ ႏွစ္ေနရာမွာပါ။ ပထမေနရာကေတာ့ ၀ဇီရာ ျပဇာတ္မွာပါ။ အဲဒီျပဇာတ္ေတြ စၿပီးကတဲ့အခ်ိန္က ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ေၾကာ္ျငာေတြ စၿပီးပါလာတဲ့အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီေၾကာ္ျငာေတြကို ေပါင္းၿပီး ကိုေမတၱာ ဆုိသြားတဲ့ ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းေလးကို အခုအခ်ိန္အထိ အလြတ္ရေနတုန္းပါ။ ဘာတဲ့  . . .  “ေျမြႏွစ္ေကာင္ပိုလိုေဆးဟာ တကယ္အေရးပါ၊ မ်ဳိးႏုိ႔ဆီနဲ႔ ဒီဇင္ဘာ ေရႊဘုိမင္းသမီးပါ၊ ေရႊ၀ါးေရႊပန္းသီးဆပ္ျပာ၊ တကယ္လွပါတဲ့ ဂုိးရႈိးေနာ္၊ မုိနာလီဇာ၊ ဆင္တံုးမႏြယ္ ဦးမွ်ားနဲ႔ သမၼတ ေထာပတ္ . . . . ” း) ၿပီးေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းအပါအ၀င္ သူတစ္ေယာက္တည္း ဟာသေခြတစ္ေခြထြက္ပါေသးတယ္။ အမဲရုိးက ဟင္းအိုးမွ အားမနာတို႔ ဘာတို႔ ပါတဲ့အေခြပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္နားေထာင္ခြင့္ရရင္နားေထာင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမတၱာကို အရမ္းႀကဳိက္သြားတဲ့ဇာတ္ကားကေတာ့ ေမာ္တာ ပန္ကာပါ၊ ေမတၱာနဲ႔ ကြမ္းသီးတို႔တကယ့္ကို အတြဲညီညီသရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆုိၾကမယ္ေပ်ာ္ၾကမယ္မွာ MC လုပ္ရင္း “ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီဆိုေတာ့ ပညာေရးဆံုးခန္းတုိင္ၿပီေပါ့”ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အႏုပညာကျပေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ ပိတ္သြားခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အခုေတာ့ ကျပေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ေတြလည္း ျပန္ရပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ပတ္ေလာက္က ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ ေက်ာက္ကုန္းဖက္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ သြားဆံုပါတယ္။ ကိုေမတၱာက ၀မ္းသာအားရပါပဲ “စကၤာပူပြဲအတြက္ သံခ်ပ္ေရာ၊ အၿငိမ့္ျပတ္လံုးေတြပါ Ready ပဲ” တဲ့။ စကၤာပူအတြက္ဆိုေတာ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ေရးထားတယ္ဆိုပဲ။

မုိးနတ္သူဇာ

               မုိးနတ္သူဇာကေတာ့ သီတာ၀င္းနဲ႔ ဇာဂနာတို႔ အုပ္စုအတြဲပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဇာဂနာ၊ အရုိင္း၊ ပိန္ပိန္၊ စုတ္ခၽြန္း၊ တက္တူ၊ ခၽြန္စက္တို႔နဲ႔ပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကင္းေကာင္၊ ငွက္ေပ်ာေၾကာ္၊ ဖုိးျဖဴတို႔ ပါလာတယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုဇာဂနာဆိုတာကေတာ့ တကယ့္ကို ရဲရဲေတာက္ ပ်က္လံုးေတြနဲ႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ လူရႊင္ေတာ္တစ္ေယာက္ပါ။ သူကိုယ္တုိင္လည္း အဲဒီလိုပ်က္လံုးေတြေၾကာင့္ ေထာင္နန္းကို အႀကိမ္ႀကိမ္စံခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ အဲဒီေထာင္နန္းစံေနတဲ့ၾကားက သူပ်က္တယ္ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးတဲ့ ပ်က္လံုးေတြကို အခုထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ “ခ်ဳိကုတ္ျပဴးႀကီး ေက်ာေျပာင္နဲ႔ ခ်ဳိကုန္ျပဴးႀကီး ဖင္တြန္႔” တို႔၊ သတင္းစာဖတ္ရင္း ခြက္ေပၚလာေတာ့ “ဒီေသာက္ခြက္ကလည္း ေပၚေပၚလာျပန္ၿပီ”တို႔၊ စစ္ေၾကာေရးမွာ ဘယ္ေလာက္ထိႏွိပ္စက္လဲဆိုတဲ့ အေမးကို ျပန္ေျဖေတာ့ “ဟီး ဟီး ဘာမွမလုပ္ပါဘူး”ဆို ရယ္ျပေတာ့ သြားေတြ တစ္ေခ်ာင္းမွ မရွိေတာ့ဘူးတို႔။ သူတကယ္ပ်က္မပ်က္ မသိရေပမယ့္ တကယ္ထိတဲ့ ပ်က္လံုးေတြဆို သူ႔ဆီကထြက္တယ္ပဲ လူေတြက ထင္ရေလာက္ေအာင္ ထိထိမိမိ ပ်က္တတ္တဲ့ ကိုဇာဂနာပါ။ သူေထာင္က ထြက္လာၿပီး ရုပ္ရွင္ရုိက္ခြင့္ရေတာ့ (၁၉၉၅ ေလာက္ကထင္ပါတယ္) ျပန္ရုိက္တဲ့ အေခြတစ္ေခြလည္း ရွိပါေသးတယ္။  “သူမသာ ကိုယ္အသုဘ”တို႔ “သေဘာေပါက္ပါတယ္ေနာ္... သေဘာေပါက္ပါတယ္” “အားလည္းနာတယ္ ခင္လည္းခင္တယ္” “မွန္တုိင္းလည္းမေကာင္းဘူး” စတဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလးေတြ ေပါင္းထားတဲ့ ဗီဒီယိုအေခြေလးပါ။ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ျပန္ၾကည့္ခြင့္ႀကံဳရင္ ၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္။

အဲဒီကိုေမတၱာနဲ႔ ကိုဇာဂနာတို႔ရဲ႕ အရင္တုန္းက ဟာေတြကို ျပန္ၾကည့္ရဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဟာသနဲ႔ သံခ်ပ္ေတြကို စကၤာပူမွာ ၾကည့္ႏုိင္ေတာ့မွာပါ။ အဲဒီတခုိင္လံုးေရႊက ကိုေမတၱာနဲ႔ မုိးနတ္သူဇာက ကိုဇာဂနာတို႔ အဖြဲ႔ေတြ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ႏုိင္ငံျခားေဖ်ာ္ေျဖမႈအျဖစ္ ၂၉ ဧၿပီမွာကျပမွာ ပါ။ စကၤာပူမွာ ႏွစ္လတစ္ခါေလာက္ပြဲေတြ ရွိေနတာ ပြဲတုိင္း ၾကည့္ရရင္လည္း ပြဲဖုိးနဲ႔ မြဲမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီ တစ္ပြဲကိုေတာ့ သြားၾကည့္ဖို႔ တုိက္တြန္းပါတယ္။ စကၤာပူမွာ လုပ္တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကလြဲလို႔ တျခား စတိတ္ရႈိး၊ အၿငိမ့္၊ ပေဒသာ ကဇာတ္ ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ TP သႀကၤန္ပြဲေတြကိုေတာင္ တစ္ခါမွ အခုလို မေၾကာ္ျငာဖူးပါဘူး။ အခုဘာလို႔ ေရးရလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ျပည္သူလူထုအေပၚထားတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေစတနာေတြကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း သြားၾကည့္မွာပါ။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုးစာ ေမာပန္းစြာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ စကၤာပူ working life style ကေန ခဏျဖစ္ျဖစ္ ရုန္းထြက္ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အားရပါးရ ရယ္ေမာခ်င္တဲ့အတြက္။ ဇာတ္သမား၊ အျငိမ့္သမား ျပန္ရင္ မွတ္သားစရာ တစ္ခုခု က်န္တယ္ဆိုတဲ့ စကားအတုိင္း လက္ရုံးေတာ္ႀကီးေတြဆီကေန မွတ္သားစရာ တစ္ခုခု က်န္မယ္လို႔ ထင္တဲ့အတြက္။ ၿပီးေတာ့ ျပည္သူလူထုအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အႏုပညာဘ၀ေတြကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္တဲ့အတြက္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပြဲကို သြားၾကည့္ပါမယ္။ အားလံုးကိုလည္း လုိက္ၾကည့္ၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚလုိက္ပါတယ္။ လက္မွတ္ေတြကိုေတာ့ ပန္နီဇူးလားပလာဇာက ရနံ႔သစ္ (B1-17)၊ သစၥာၾကယ္စင္-05-37(A) ဒါမွမဟုတ္ ၈၁၆၁၂၂၄၄၊ ၉၈၀၀၄၁၁၈၊ ၉၁၈၆၉၁၄၀၊ ၉၁၀၁၆၄၆၄ တို႔ကေန ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ ပြဲတစ္ပြဲရဲ႕ လက္မွတ္ေတြကို အခုအခ်ိန္မွာ ၀ယ္လို႔ ရေသးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၀ယ္စရာရွိတာ ျမန္ျမန္၀ယ္ထားၾကဖို႔ တုိက္တြန္းရင္း . . . ။

စည္သူ(သံလြင္)

စကၤာပူပြဲအတြက္

ကိုဇာဂနာရဲ႕ လက္ေဆာင္စကား - http://www.youtube.com/watch?v=2kAonsLInPw&feature=relmfu

ကိုေမတၱာရဲ႕ လက္ေဆာင္စကား -  http://www.youtube.com/watch?v=fEsfVSIpdO8

ကိုအရုိင္းရဲ႕ လက္ေဆာင္စကား - http://www.youtube.com/watch?v=DGQspotZ_fE&feature=relmfu

ကိုငွက္ေျပာေၾကာ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္စကား - http://www.youtube.com/watch?v=2b0wlsMCbEM&feature=relmfu

ဆဲလ္မြန္ငါးတို႔ရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္နဲ႔ ႀကဳိးၾကာငွက္တို႔ရဲ႕ မုိင္ေထာင္ခ်ီခရီး

၁၉၉၉ရဲ႕ ဇြန္လ မုိးေတြရြာတဲ့ေန႔တစ္ေန႔မွာေပါ့။ TP မွာ third yr တက္မယ့္ အစ္ကိုနဲ႔ NYP မွာ ခုမွ 1st yr စတက္မယ့္ ညီညီတို႔ကို ေလဆိပ္လုိက္ပို႔ျဖစ္တယ္။ ေလယာဥ္ထြက္ခါနီးေတာ့ ခြဲခြာခါနီးမိသားစုေတြရဲ႕ ထံုစံအတုိင္း ညီညီေရာ သူ႔အေမ (ႀကီးႀကီးေအး)ေရာ မ်က္ရည္ေတြ၀ုိင္းလို႔ေပါ့။ အဲဒီျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္ေတြကို လွမ္းၾကည့္လို႔ ရတဲ့ ၀ရန္တာဖက္ကို တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ေလး ထြက္လာခဲ့ၿပီး မ်က္ရည္ေတြျဖဳိင္ျဖဳိင္က်ခဲ့ရတယ္။ တကယ္ဆို ညီ၀မ္းကြဲျဖစ္တဲ့ ညီညီနဲ႔ ခြဲခြာရတယ္ဆိုတာ တစ္ပတ္တည္းပါ။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ညီညီသြားၿပီး တစ္ပတ္အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း စကၤာပူသြားၿပီး TPမွာ ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မွာမုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က်တဲ့မ်က္ရည္ဟာ တျခားအေၾကာင္းအရာေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ဦးေႏွာက္ထဲ ေရာက္လာတဲ့အတြက္ပါ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာ ပညာမသင္ႏုိင္ပဲ တုိင္းတပါးမွာ ပညာသြားသင္ရတဲ့အတြက္ မိသားစုေတြ ခြဲခြာၾကရတာကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ။ ရူးသြပ္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို မရႏုိင္ေတာ့လို႔ ၀မ္းနည္းတာ။ RIT ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ မဆံုခင္မွာ ခြဲခြာရမွာမုိ႔ ပူေဆြးတာ။ ၿပီးေတာ့ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀ပါတယ္ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံထဲက သားေကာင္းရတနာေတြ ႏုိင္ငံျခားကို ထြက္ခြာသြားရမွာမို႔ ႏွေျမာတာ။ အဲဒီ ခံစားခ်က္အစံုအလင္နဲ႔ က်ခဲ့တဲ့မ်က္ရည္ေတြပါ။

ဒီၾကားထဲမွာ သူက NYP မွာ ေက်ာင္းတက္၊ ကိုယ္က TP မွာ တက္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို အားရင္အားသလို တစ္ေယာက္အိမ္မွာ တစ္ေယာက္ သြားအိပ္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးသြားၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ညီညီက အလုပ္ေကာင္းရၿပီး stable ျဖစ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ SARS ေရာဂါဆုိးႀကီးေၾကာင့္ စကၤာပူမွာ စီးပြားပ်က္ကပ္ျဖစ္ၿပီး အလုပ္မရျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ Part time ေလး လုပ္ရင္း အဆင္မေျပရင္ မေျပသလို ညီညီ့ဆီက ပိုက္ဆံလွမ္းေခ်းရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆို “ငါ့ကို ပိုက္ဆံ ၂၀ ေလာက္ ခ်က္ခ်င္း လႊဲေပးပါဦး။ ခုေလာေလာဆယ္ Hawker centre ေရွ႕မွာ စားစရာပိုက္ဆံမရွိလို႔ကြာ” ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးအထိ ေရာက္ၿပီး လွမ္းအပူကပ္ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အလုပ္ေလးဘာေလး အဆင္ေျပေတာ့ ညီညီက စၿပီး စီးပြားေရးလုပ္မလားဆိုလို႔ ကုမၸဏီေထာင္ၿပီး ဒါရိုက္တာႀကီးေတြလည္း လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္ေတြရွိေနတာေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္မေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း သံလြင္အိပ္မက္ကိုလည္း တူတူလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘေလာ့ခ္ေတြလည္း တူတူေရးခဲ့ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္ အတြက္ အိပ္မက္ေတြလည္း တေလွႀကီး မက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီအိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ညီညီတို႔ ျပန္ပါၿပီ။

ညီညီျပန္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ စကၤာပူေရာက္တာလည္း ၾကာၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဒီႏုိင္ငံမွာပဲ ရတဲ့လစာေလးနဲ႔ အဆင္ေျပသလို ေနၿပီး ဘ၀ႀကီးကို ျမႈပ္ႏွံသြားလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ မိဘေတြလည္း အသက္ႀကီးၿပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ ဒီလိုပံုစံမ်ဳိးမွမလုပ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ညီညီအတြက္ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။ မိမိရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့အခါ ႏုိင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးကိုလည္း တဖက္တလမ္းကေန အက်ဳိးရွိေစလိမ့္မယ္ဆိုတာ၊ ႏုိင္ငံရပ္ျခားကေန အိတ္အျပည့္နဲ႔ ထည့္လာတဲ့ အသိပညာအတတ္ပညာေတြဟာ ႏုိင္ငံရဲ႕ ေရွ႕ေရးကို အမ်ားႀကီးအက်ဳိးျပဳမယ္ဆိုတာ၊ လူမႈေရးကိစၥရပ္ေတြမွာ စိတ္ပါ၀င္စားသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ထဲထဲ၀င္၀င္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္မယ္ဆိုတာ။ ၿပီးေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ ေက်းဇူးကို ေငြေလးပို႔ရုံဖုန္းေလးဆက္ရုံတင္မဟုတ္ပဲ အနီးကပ္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မယ္ဆိုတာ၊ ေနာက္ဆံုး ခ်စ္တဲ့မိသားစုနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ေလးကို ပိုင္ဆိုင္ႏုိင္မယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားကေန အဲလိုျပန္လာၾကမယ့္ သားသမီးေတြကို ဒဏ္ရာ အနာတရေတြနဲ႔ အမိျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးက ရင္ဘတ္ႀကီးကို ေဟာင္းေလာင္းဖြင့္လို႔ ႀကဳိဆိုေနမယ္ဆိုတာကိုလည္း ယံုၾကည္ေနပါတယ္။ ညီညီဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ပတ္ေစာၿပီး စကၤာပူကို ထြက္လာပါတယ္။ အခုလည္း သူကပဲ ေစာၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ေနာက္ ၇ရက္ အကြာမွာ လုိက္ျပန္ခ်င္ေပမယ့္ မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ အိပ္မက္ရွည္ေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ စကၤာပူဆိုတဲ့ ဒီကၽြန္းေသးေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဆက္ရွိေနဦးမွာပါ။ ၇ရက္အတြင္းမျပန္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ ၇ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ မၾကာေအာင္ ႀကဳိးစားသြားမွာပါ။ ပညာေတြျပည့္၀တဲ့အခ်ိန္၊ အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔အခ်ိန္၊ အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆံုးေတြ ႏုိင္ငံအတြက္ သယ္လာႏုိင္မယ့္အခ်ိန္ . . . တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္လာခဲ့ပါမယ္။ ဆဲလ္မြန္ငါးတို႔ အိမ္ျပန္သြားသလို ႀကဳိးၾကာငွက္တို႔ရဲ႕ မုိင္ေထာင္ခ်ီခရီးေတြဟာလည္း သိပ္မၾကာေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ ၿပီးဆံုးႏုိင္ေတာ့မယ့္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း . . . ။

စည္သူ(သံလြင္)
10.03.2012 မွာ ရန္ကုန္အၿပီးျပန္သြားတဲ့ ညီညီ(သံလြင္)နဲ႔ စကားပန္းအတြက္အမွတ္တရ . . .