တခုိင္လံုးေရႊတဲ့ မုိးနတ္သူဇာတို႔ပြဲ

အခုခတ္မွာ အေက်ာ္ၾကားဆံုး ျမန္မာ့အၿငိမ့္အဖြဲ႔ႏွစ္ခုကို ေျပာပါလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးလာရင္ သီးေလးသီးနဲ႔ ႏွင္းဆီရင္ခြင္အၿငိမ့္ လို႔ ေျဖရမွာၿပီး ဟိုးအရင္ ၁၉၉၀ ၀န္းက်င္ေလာက္က အေက်ာ္ၾကားဆံုး အၿငိမ့္အဖြဲ႔မ်ားကို ေျပာပါဆိုရင္ တခုိင္လံုးေရႊနဲ႔ မုိးနတ္သူဇာတို႔ပါပဲ။

တခုိင္လံုးေရႊ

              တခုိင္လံုးေရႊဆိုတာနဲ႔ တခုိင္လံုးေရႊ ေအးေအးျမင့္နဲ႔ လူရႊင္ေတာ္မ်ားျဖစ္ၾကတ့ဲ ေလးေမာင္၊ စြပ္ပရား၊ ေမတၱာ၊ ေညာင္ေညာင္၊ ကြမ္းသီးတို႔ကို အရင္ဆံုးေျပးျမင္မိပါတယ္။ အဲဒီအထဲကမွ ကၽြန္ေတာ္ထူးထူးျခားျခား ႀကဳိက္တဲ့ လူရႊင္ေတာ္ကေတာ့ ကိုေမတၱာပါ။ သူ႔ကို အရမ္းႀကဳိက္သြားတာ ႏွစ္ေနရာမွာပါ။ ပထမေနရာကေတာ့ ၀ဇီရာ ျပဇာတ္မွာပါ။ အဲဒီျပဇာတ္ေတြ စၿပီးကတဲ့အခ်ိန္က ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ ေၾကာ္ျငာေတြ စၿပီးပါလာတဲ့အခ်ိန္ပါ။ အဲဒီေၾကာ္ျငာေတြကို ေပါင္းၿပီး ကိုေမတၱာ ဆုိသြားတဲ့ ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းေလးကို အခုအခ်ိန္အထိ အလြတ္ရေနတုန္းပါ။ ဘာတဲ့  . . .  “ေျမြႏွစ္ေကာင္ပိုလိုေဆးဟာ တကယ္အေရးပါ၊ မ်ဳိးႏုိ႔ဆီနဲ႔ ဒီဇင္ဘာ ေရႊဘုိမင္းသမီးပါ၊ ေရႊ၀ါးေရႊပန္းသီးဆပ္ျပာ၊ တကယ္လွပါတဲ့ ဂုိးရႈိးေနာ္၊ မုိနာလီဇာ၊ ဆင္တံုးမႏြယ္ ဦးမွ်ားနဲ႔ သမၼတ ေထာပတ္ . . . . ” း) ၿပီးေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းအပါအ၀င္ သူတစ္ေယာက္တည္း ဟာသေခြတစ္ေခြထြက္ပါေသးတယ္။ အမဲရုိးက ဟင္းအိုးမွ အားမနာတို႔ ဘာတို႔ ပါတဲ့အေခြပါ။ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္နားေထာင္ခြင့္ရရင္နားေထာင္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမတၱာကို အရမ္းႀကဳိက္သြားတဲ့ဇာတ္ကားကေတာ့ ေမာ္တာ ပန္ကာပါ၊ ေမတၱာနဲ႔ ကြမ္းသီးတို႔တကယ့္ကို အတြဲညီညီသရုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆုိၾကမယ္ေပ်ာ္ၾကမယ္မွာ MC လုပ္ရင္း “ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီဆိုေတာ့ ပညာေရးဆံုးခန္းတုိင္ၿပီေပါ့”ဆိုတဲ့ စကားနဲ႔ အႏုပညာကျပေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ ပိတ္သြားခဲ့တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ အခုေတာ့ ကျပေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ေတြလည္း ျပန္ရပါၿပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ပတ္ေလာက္က ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ ေက်ာက္ကုန္းဖက္က လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ သြားဆံုပါတယ္။ ကိုေမတၱာက ၀မ္းသာအားရပါပဲ “စကၤာပူပြဲအတြက္ သံခ်ပ္ေရာ၊ အၿငိမ့္ျပတ္လံုးေတြပါ Ready ပဲ” တဲ့။ စကၤာပူအတြက္ဆိုေတာ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းေလး ေရးထားတယ္ဆိုပဲ။

မုိးနတ္သူဇာ

               မုိးနတ္သူဇာကေတာ့ သီတာ၀င္းနဲ႔ ဇာဂနာတို႔ အုပ္စုအတြဲပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဇာဂနာ၊ အရုိင္း၊ ပိန္ပိန္၊ စုတ္ခၽြန္း၊ တက္တူ၊ ခၽြန္စက္တို႔နဲ႔ပါ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကင္းေကာင္၊ ငွက္ေပ်ာေၾကာ္၊ ဖုိးျဖဴတို႔ ပါလာတယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုဇာဂနာဆိုတာကေတာ့ တကယ့္ကို ရဲရဲေတာက္ ပ်က္လံုးေတြနဲ႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ လူရႊင္ေတာ္တစ္ေယာက္ပါ။ သူကိုယ္တုိင္လည္း အဲဒီလိုပ်က္လံုးေတြေၾကာင့္ ေထာင္နန္းကို အႀကိမ္ႀကိမ္စံခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ အဲဒီေထာင္နန္းစံေနတဲ့ၾကားက သူပ်က္တယ္ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးတဲ့ ပ်က္လံုးေတြကို အခုထိ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ “ခ်ဳိကုတ္ျပဴးႀကီး ေက်ာေျပာင္နဲ႔ ခ်ဳိကုန္ျပဴးႀကီး ဖင္တြန္႔” တို႔၊ သတင္းစာဖတ္ရင္း ခြက္ေပၚလာေတာ့ “ဒီေသာက္ခြက္ကလည္း ေပၚေပၚလာျပန္ၿပီ”တို႔၊ စစ္ေၾကာေရးမွာ ဘယ္ေလာက္ထိႏွိပ္စက္လဲဆိုတဲ့ အေမးကို ျပန္ေျဖေတာ့ “ဟီး ဟီး ဘာမွမလုပ္ပါဘူး”ဆို ရယ္ျပေတာ့ သြားေတြ တစ္ေခ်ာင္းမွ မရွိေတာ့ဘူးတို႔။ သူတကယ္ပ်က္မပ်က္ မသိရေပမယ့္ တကယ္ထိတဲ့ ပ်က္လံုးေတြဆို သူ႔ဆီကထြက္တယ္ပဲ လူေတြက ထင္ရေလာက္ေအာင္ ထိထိမိမိ ပ်က္တတ္တဲ့ ကိုဇာဂနာပါ။ သူေထာင္က ထြက္လာၿပီး ရုပ္ရွင္ရုိက္ခြင့္ရေတာ့ (၁၉၉၅ ေလာက္ကထင္ပါတယ္) ျပန္ရုိက္တဲ့ အေခြတစ္ေခြလည္း ရွိပါေသးတယ္။  “သူမသာ ကိုယ္အသုဘ”တို႔ “သေဘာေပါက္ပါတယ္ေနာ္... သေဘာေပါက္ပါတယ္” “အားလည္းနာတယ္ ခင္လည္းခင္တယ္” “မွန္တုိင္းလည္းမေကာင္းဘူး” စတဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလးေတြ ေပါင္းထားတဲ့ ဗီဒီယိုအေခြေလးပါ။ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ျပန္ၾကည့္ခြင့္ႀကံဳရင္ ၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္။

အဲဒီကိုေမတၱာနဲ႔ ကိုဇာဂနာတို႔ရဲ႕ အရင္တုန္းက ဟာေတြကို ျပန္ၾကည့္ရဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဟာသနဲ႔ သံခ်ပ္ေတြကို စကၤာပူမွာ ၾကည့္ႏုိင္ေတာ့မွာပါ။ အဲဒီတခုိင္လံုးေရႊက ကိုေမတၱာနဲ႔ မုိးနတ္သူဇာက ကိုဇာဂနာတို႔ အဖြဲ႔ေတြ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ႏုိင္ငံျခားေဖ်ာ္ေျဖမႈအျဖစ္ ၂၉ ဧၿပီမွာကျပမွာ ပါ။ စကၤာပူမွာ ႏွစ္လတစ္ခါေလာက္ပြဲေတြ ရွိေနတာ ပြဲတုိင္း ၾကည့္ရရင္လည္း ပြဲဖုိးနဲ႔ မြဲမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒီ တစ္ပြဲကိုေတာ့ သြားၾကည့္ဖို႔ တုိက္တြန္းပါတယ္။ စကၤာပူမွာ လုပ္တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကလြဲလို႔ တျခား စတိတ္ရႈိး၊ အၿငိမ့္၊ ပေဒသာ ကဇာတ္ ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ TP သႀကၤန္ပြဲေတြကိုေတာင္ တစ္ခါမွ အခုလို မေၾကာ္ျငာဖူးပါဘူး။ အခုဘာလို႔ ေရးရလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ျပည္သူလူထုအေပၚထားတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ေစတနာေတြကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္လို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း သြားၾကည့္မွာပါ။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုးစာ ေမာပန္းစြာ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ စကၤာပူ working life style ကေန ခဏျဖစ္ျဖစ္ ရုန္းထြက္ၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အားရပါးရ ရယ္ေမာခ်င္တဲ့အတြက္။ ဇာတ္သမား၊ အျငိမ့္သမား ျပန္ရင္ မွတ္သားစရာ တစ္ခုခု က်န္တယ္ဆိုတဲ့ စကားအတုိင္း လက္ရုံးေတာ္ႀကီးေတြဆီကေန မွတ္သားစရာ တစ္ခုခု က်န္မယ္လို႔ ထင္တဲ့အတြက္။ ၿပီးေတာ့ ျပည္သူလူထုအတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အႏုပညာဘ၀ေတြကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္တဲ့အတြက္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီပြဲကို သြားၾကည့္ပါမယ္။ အားလံုးကိုလည္း လုိက္ၾကည့္ၾကဖို႔ ဖိတ္ေခၚလုိက္ပါတယ္။ လက္မွတ္ေတြကိုေတာ့ ပန္နီဇူးလားပလာဇာက ရနံ႔သစ္ (B1-17)၊ သစၥာၾကယ္စင္-05-37(A) ဒါမွမဟုတ္ ၈၁၆၁၂၂၄၄၊ ၉၈၀၀၄၁၁၈၊ ၉၁၈၆၉၁၄၀၊ ၉၁၀၁၆၄၆၄ တို႔ကေန ၀ယ္ယူရရွိႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ ပြဲတစ္ပြဲရဲ႕ လက္မွတ္ေတြကို အခုအခ်ိန္မွာ ၀ယ္လို႔ ရေသးတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၀ယ္စရာရွိတာ ျမန္ျမန္၀ယ္ထားၾကဖို႔ တုိက္တြန္းရင္း . . . ။

စည္သူ(သံလြင္)

စကၤာပူပြဲအတြက္

ကိုဇာဂနာရဲ႕ လက္ေဆာင္စကား - http://www.youtube.com/watch?v=2kAonsLInPw&feature=relmfu

ကိုေမတၱာရဲ႕ လက္ေဆာင္စကား -  http://www.youtube.com/watch?v=fEsfVSIpdO8

ကိုအရုိင္းရဲ႕ လက္ေဆာင္စကား - http://www.youtube.com/watch?v=DGQspotZ_fE&feature=relmfu

ကိုငွက္ေျပာေၾကာ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္စကား - http://www.youtube.com/watch?v=2b0wlsMCbEM&feature=relmfu

ဆဲလ္မြန္ငါးတို႔ရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္နဲ႔ ႀကဳိးၾကာငွက္တို႔ရဲ႕ မုိင္ေထာင္ခ်ီခရီး

၁၉၉၉ရဲ႕ ဇြန္လ မုိးေတြရြာတဲ့ေန႔တစ္ေန႔မွာေပါ့။ TP မွာ third yr တက္မယ့္ အစ္ကိုနဲ႔ NYP မွာ ခုမွ 1st yr စတက္မယ့္ ညီညီတို႔ကို ေလဆိပ္လုိက္ပို႔ျဖစ္တယ္။ ေလယာဥ္ထြက္ခါနီးေတာ့ ခြဲခြာခါနီးမိသားစုေတြရဲ႕ ထံုစံအတုိင္း ညီညီေရာ သူ႔အေမ (ႀကီးႀကီးေအး)ေရာ မ်က္ရည္ေတြ၀ုိင္းလို႔ေပါ့။ အဲဒီျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေလယာဥ္ေတြကို လွမ္းၾကည့္လို႔ ရတဲ့ ၀ရန္တာဖက္ကို တစ္ေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ေလး ထြက္လာခဲ့ၿပီး မ်က္ရည္ေတြျဖဳိင္ျဖဳိင္က်ခဲ့ရတယ္။ တကယ္ဆို ညီ၀မ္းကြဲျဖစ္တဲ့ ညီညီနဲ႔ ခြဲခြာရတယ္ဆိုတာ တစ္ပတ္တည္းပါ။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ညီညီသြားၿပီး တစ္ပတ္အၾကာမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း စကၤာပူသြားၿပီး TPမွာ ေက်ာင္းတက္ရေတာ့မွာမုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က်တဲ့မ်က္ရည္ဟာ တျခားအေၾကာင္းအရာေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ဦးေႏွာက္ထဲ ေရာက္လာတဲ့အတြက္ပါ။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာ ပညာမသင္ႏုိင္ပဲ တုိင္းတပါးမွာ ပညာသြားသင္ရတဲ့အတြက္ မိသားစုေတြ ခြဲခြာၾကရတာကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္တာ။ ရူးသြပ္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကို မရႏုိင္ေတာ့လို႔ ၀မ္းနည္းတာ။ RIT ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ မဆံုခင္မွာ ခြဲခြာရမွာမုိ႔ ပူေဆြးတာ။ ၿပီးေတာ့ သယံဇာတ ေပါၾကြယ္၀ပါတယ္ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံထဲက သားေကာင္းရတနာေတြ ႏုိင္ငံျခားကို ထြက္ခြာသြားရမွာမို႔ ႏွေျမာတာ။ အဲဒီ ခံစားခ်က္အစံုအလင္နဲ႔ က်ခဲ့တဲ့မ်က္ရည္ေတြပါ။

ဒီၾကားထဲမွာ သူက NYP မွာ ေက်ာင္းတက္၊ ကိုယ္က TP မွာ တက္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို အားရင္အားသလို တစ္ေယာက္အိမ္မွာ တစ္ေယာက္ သြားအိပ္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းၿပီးသြားၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ညီညီက အလုပ္ေကာင္းရၿပီး stable ျဖစ္ေနေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ SARS ေရာဂါဆုိးႀကီးေၾကာင့္ စကၤာပူမွာ စီးပြားပ်က္ကပ္ျဖစ္ၿပီး အလုပ္မရျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ Part time ေလး လုပ္ရင္း အဆင္မေျပရင္ မေျပသလို ညီညီ့ဆီက ပိုက္ဆံလွမ္းေခ်းရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆို “ငါ့ကို ပိုက္ဆံ ၂၀ ေလာက္ ခ်က္ခ်င္း လႊဲေပးပါဦး။ ခုေလာေလာဆယ္ Hawker centre ေရွ႕မွာ စားစရာပိုက္ဆံမရွိလို႔ကြာ” ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိးအထိ ေရာက္ၿပီး လွမ္းအပူကပ္ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အလုပ္ေလးဘာေလး အဆင္ေျပေတာ့ ညီညီက စၿပီး စီးပြားေရးလုပ္မလားဆိုလို႔ ကုမၸဏီေထာင္ၿပီး ဒါရိုက္တာႀကီးေတြလည္း လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္ေတြရွိေနတာေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္မေအာင္ျမင္ခဲ့ၾကပါဘူး။ ေနာက္ပိုင္း သံလြင္အိပ္မက္ကိုလည္း တူတူလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘေလာ့ခ္ေတြလည္း တူတူေရးခဲ့ၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္ အတြက္ အိပ္မက္ေတြလည္း တေလွႀကီး မက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီအိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ညီညီတို႔ ျပန္ပါၿပီ။

ညီညီျပန္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ စကၤာပူေရာက္တာလည္း ၾကာၿပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဒီႏုိင္ငံမွာပဲ ရတဲ့လစာေလးနဲ႔ အဆင္ေျပသလို ေနၿပီး ဘ၀ႀကီးကို ျမႈပ္ႏွံသြားလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ မိဘေတြလည္း အသက္ႀကီးၿပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ ဒီလိုပံုစံမ်ဳိးမွမလုပ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ျဖစ္မွာ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ညီညီအတြက္ ယံုၾကည္ေနပါတယ္။ မိမိရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့အခါ ႏုိင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးကိုလည္း တဖက္တလမ္းကေန အက်ဳိးရွိေစလိမ့္မယ္ဆိုတာ၊ ႏုိင္ငံရပ္ျခားကေန အိတ္အျပည့္နဲ႔ ထည့္လာတဲ့ အသိပညာအတတ္ပညာေတြဟာ ႏုိင္ငံရဲ႕ ေရွ႕ေရးကို အမ်ားႀကီးအက်ဳိးျပဳမယ္ဆိုတာ၊ လူမႈေရးကိစၥရပ္ေတြမွာ စိတ္ပါ၀င္စားသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ထဲထဲ၀င္၀င္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္မယ္ဆိုတာ။ ၿပီးေတာ့ မိဘေတြရဲ႕ ေက်းဇူးကို ေငြေလးပို႔ရုံဖုန္းေလးဆက္ရုံတင္မဟုတ္ပဲ အနီးကပ္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မယ္ဆိုတာ၊ ေနာက္ဆံုး ခ်စ္တဲ့မိသားစုနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအးခ်မ္းတဲ့ ဘ၀ေလးကို ပိုင္ဆိုင္ႏုိင္မယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။ ႏုိင္ငံရပ္ျခားကေန အဲလိုျပန္လာၾကမယ့္ သားသမီးေတြကို ဒဏ္ရာ အနာတရေတြနဲ႔ အမိျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးက ရင္ဘတ္ႀကီးကို ေဟာင္းေလာင္းဖြင့္လို႔ ႀကဳိဆိုေနမယ္ဆိုတာကိုလည္း ယံုၾကည္ေနပါတယ္။ ညီညီဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ့္ထက္ တစ္ပတ္ေစာၿပီး စကၤာပူကို ထြက္လာပါတယ္။ အခုလည္း သူကပဲ ေစာၿပီး ျမန္မာျပည္ျပန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ေနာက္ ၇ရက္ အကြာမွာ လုိက္ျပန္ခ်င္ေပမယ့္ မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ အိပ္မက္ရွည္ေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ စကၤာပူဆိုတဲ့ ဒီကၽြန္းေသးေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဆက္ရွိေနဦးမွာပါ။ ၇ရက္အတြင္းမျပန္ႏုိင္ေသးေပမယ့္ ၇ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ မၾကာေအာင္ ႀကဳိးစားသြားမွာပါ။ ပညာေတြျပည့္၀တဲ့အခ်ိန္၊ အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔အခ်ိန္၊ အေကာင္းတကာ့အေကာင္းဆံုးေတြ ႏုိင္ငံအတြက္ သယ္လာႏုိင္မယ့္အခ်ိန္ . . . တခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ျပန္လာခဲ့ပါမယ္။ ဆဲလ္မြန္ငါးတို႔ အိမ္ျပန္သြားသလို ႀကဳိးၾကာငွက္တို႔ရဲ႕ မုိင္ေထာင္ခ်ီခရီးေတြဟာလည္း သိပ္မၾကာေတာ့မယ့္အခ်ိန္မွာ ၿပီးဆံုးႏုိင္ေတာ့မယ့္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း . . . ။

စည္သူ(သံလြင္)
10.03.2012 မွာ ရန္ကုန္အၿပီးျပန္သြားတဲ့ ညီညီ(သံလြင္)နဲ႔ စကားပန္းအတြက္အမွတ္တရ . . .

အသက္ရွည္လိုလွ်င္ အသည္းကို ညွာတာပါ(ဇီ၀က-ေဆး၂)

  Facebook မွာ ဟိုေလွ်ာက္ဖတ္ ဒီေလွ်ာက္ဖတ္ရင္းေတြ႔တာပါ။ အသည္းက လူအတြက္ သိပ္အေရးႀကီးေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာစုေလးပါ။ ပထမေတာ့ ခဏခဏ ျပန္ဖတ္သင့္တယ္ ထင္လို႔ တေနရာရာမွာ သိမ္းထားမယ္ စိတ္ကူးတာ။ ေနာက္ေတာ့မွ ဘေလာခ့္ေပၚမွာ ရွယ္လုိက္ေတာ့ တျခားလူေတြလည္း ဖတ္လို႔ ရတာေပါ့ ဆိုၿပီး တင္လုိက္ပါတယ္။ အခုလို ကိုယ္သိတဲ့ အသိပညာကို ရွယ္ေပးတဲ့ ဇီ၀က-ေဆး၂ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္ပါတယ္။


အသက္ရွည္လိုလွ်င္ အသည္းကို ညွာတာပါ

Liver

အသည္းဟာ လူ႕ခႏၶာကိုယ္မွာ အလြန္အေရးပါတဲ့ အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္မွာ ရိွတဲ့ ဇီ၀ျဖစ္စဥ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူပါ၀င္ပါတယ္။ အညစ္အေၾကးေတြ စြန္႕ပစ္ျခင္းနဲ႕ အဆိပ္အေတာက္ေတြကို ဓာတ္ျပယ္ေအာင္လည္း သူကပဲ လုပ္ေပးပါတယ္။ အစာေျခဖို႕အတြက္ အစာေျခရည္ေတြကိုလည္း သူကပဲ ထုတ္ေပးတယ္။ ကိုယ္စားလိုက္တဲ့ ကစီဓာတ္၊ အသားဓာတ္နဲ႕ အဆီဓာတ္ေတြကို လိုရင္သံုး မလိုရင္ သိုေလွာင္ဖို႕အတြက္လည္း အသည္းကပဲ အဓိက လုပ္ေဆာင္ေပးတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ တသက္လံုး သံုးရမယ့္ အသည္းကို မလို္အပ္ဘဲ အလြန္အကၽြံ မခိုင္းမိေစဖို႕ အေရးၾကီးပါတယ္။ ေနာက္ျပီး လူေတြက ႏွလံုးေရာဂါ၊ ေသြးတိုးေရာဂါေတြနဲ႕ ဆီးခ်ိဳေရာဂါေတြ အေၾကာင္းက သိသင့္သေလာက္ သိလာေတာ့ ေရွာင္တာေဆာင္တာေတြ လုပ္လာၾကတယ္။ ေသြးတိုးတို႕ ဆီးခ်ိဳတို႕ ေၾကာက္စရာေကာင္းသလို အသည္းကလည္း မေမ့သင့္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အသည္းက်န္းမာေရးကို ေကာင္းေအာင္ မည္ကဲ့သို႕ ျပဳမူေနထိုင္ရမည္ကို တင္ဆက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

နံပါတ္(၁)။ ။အစားအေသာက္စားတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ခႏၶာကို ကိုယ္နားေထာင္ပါ။ ဗိုက္မဆာလွ်င္မစားပါႏွင့္။ ဆာတယ္မဆာဘူးဆိုတာက ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္နဲ႕လည္း ဆိုင္ေသးတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တကယ္မလိုအပ္လွ်င္ ငါမစားဘူးဟု စိတ္ကို တင္းထားရမည္။ ဥပမာ။ ေန႕လည္ ၁၂ နာရီေလာက္က ေန႕လည္စာ စားထားလွ်င္ ညေန ၄ နာရီေလာက္အထိေတာ့ ေနႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ အဲဒါကို ၂ နာရီေလာက္မွာ မိတ္ေကာင္းလို႕ အျပင္မွာ တစ္ခုခုစားလိုက္တာမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ဒါမွ မဟုတ္ အသုတ္သည္ကိုေတြ႕လို႕ ၀ယ္စားတာမ်ိဳးျဖစ္သည္။ လိုတာထက္ ပိုစားေတာ့ ဘာျဖစ္ပါသလဲ။ အသည္းက ကိုယ္စားလိုက္တဲ့အစာထဲမွာ ပါ၀င္တဲ့ အစာအာဟာရေတြကို စီမံခန္႕ခဲြေနရတယ္။ ကိုယ္က အမ်ားၾကီးစားရင္ အသည္းမွာ တာ၀န္ပိလာတယ္။ ၾကာလာေတာ့ metabolism လို႕ေခၚတဲ့ ဇီ၀ျဖစ္စဥ္ေတြ ကေမာက္ကမ ျဖစ္လာတယ္။ စားလိုက္တဲ့ ကစီဓာတ္ ေတြကို ေသြးထဲမွာ မမ်ားလာေအာင္ pancreas အကူအညီနဲ႕ အင္ဆူလင္ ေဟာ္မုန္းေတြကို အမ်ားၾကီးထြက္ေစတယ္။ ၾကလာေတာ့ pancreas က ပင္ပန္းျပီး အင္ဆူလင္မထုတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ အမ်ိဳးအစား- ၂ ဆီးခ်ိဳက ၀င္လာပါေရာ။ စားလိုက္တဲ့ အဆီေတြကို ေကာင္းေကာင္းမေျခဖ်က္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ အသည္းမွာ အဆီေတြ စုလာမယ္။ တျခားေနရာေတြမွာ အဆီေတြ စုလာမယ္။ အသည္းမွာ အဆီစုတာကို fatty liver လို႕ေခၚပါတယ္။ အသည္းေရာင္ျခင္း မရိွဘဲနဲ႕ အသည္းေျခာက္တဲ့ အဆင့္ကို ကူးသြားႏိုင္တဲ့အတြက္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အစားအေသာက္ကို လိုအပ္သေလာက္သာ စားသံုးဖို႕လိုပါတယ္။ စားတဲ့အခါမွာလည္း ေကာင္းမြန္စာ ခ်က္ျပဳပ္ထားတဲ့ ဟင္းလ်ာေတြကို စားသံုးဖို႕ လိုပါတယ္။
နံပါတ္(၂)။ ။ေရကို ေန႕စဥ္ လံုေလာက္စြာ ေသာက္ဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႕တာမွာ ေသာက္ရည္ ၂ လီတာ ခဲြစာေလာက္ ေသာက္ရပါမယ္။ အဲဒီေလာက္မွာ မေသာက္ရင္ ေက်ာက္ကပ္ဟာ အညစ္အေၾကးမ်ား စြန္႕ပစ္ဖို႕ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းလုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေက်ာက္ကပ္က မႏိုင္ရင္ အသည္းက ကူေပးရတဲ့အတြက္ မလိုအပ္ဘဲ အလုပ္ရွဳပ္တာေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ တေန႕တာကာလမွာ ေရကို နည္းနည္း နဲ႕ ခဏခဏေသာက္ေပးျခင္းအားျဖင့္ အသည္းအတြက္ေကာင္းသလို ေက်ာက္ကပ္ကိုပါ ေဆးျပီးသား ျဖစ္သြားမွာပါ။ ဗမာေတြက ဆီးခဏခဏသြားရင္ မၾကိဳက္ၾကဘူး။ ဆီးသြားတာနဲ႕ ေက်ာက္ကပ္ကစစ္ထုတ္တာနဲ႕ က တုိုက္ရိုက္ေတာ့လည္း မဆိုင္ပါဘူး။ ေရမ်ားမ်ားေသာက္ျပီး ခဏခဏ မသြားခ်င္ရင္ ေအာင့္ထားတတ္ေအာင္ က်င့္ထားျခင္းက အသံုး၀င္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

နံပါတ္(၃)။ ။တတိယေျမာက္အခ်က္ကေတာ့ အရမ္းခ်ိဳတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို မစားဖို႕ပါပဲ။ သဘာ၀အတုိင္းခ်ိဳတဲ့ အသီးအႏွံေတြကိုေတာ့ စားလို႕ရပါတယ္။ မစားသင့္တာကေတာ့ junk food လို႕ေခၚတဲ့ အသင့္စားအခ်ိဳစာေတြ၊ သၾကားလံုးေတြ၊ အရမ္းခ်ိဳတဲ့ ေပါင္မုန္႕ ကိတ္မုန္႕ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ဆီမွာ ပါ၀င္တဲ့ သၾကားေတြဟာ ေသြးထဲကို ေရာက္သြားတာနဲ႕ ေသြးထဲက သၾကား level ကို အရမ္းျမွင့္တင္လိုက္တယ္။ ဒီအခါမွာ အသည္းဟာ အင္ဆူလင္ ေဟာ္မုန္းရဲ႕ အကူအညီနဲ႕ ေသြးထဲက ပိုလွ်ံေနတဲ့ သၾကားေတြကုိ ေလ်ာ့နည္းသြားေအာင္ လုပ္ရပါတယ္။ ခဏခဏ လုပ္ေနရရင္ အသည္းဟာ ေကာင္းစြာ အလုပ္ ္္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဆီခ်ိဳေရာဂါ အ၀လြန္ေရာဂါေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္က အခ်ိဳဓာတ္ကို ၾကိဳက္သူဆိုရင္ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းက သဘာ၀အသီးအႏွံ၊ ပ်ားရည္ အစရိွတဲ့ green product ေတြကိုသာ စားသံုးသင့္ပါတယ္။

နံပါတ္(၄)။ ။စတုထၱအခ်က္ကေတာ့ အစာလမ္းေၾကာင္းကို က်န္းမာေအာင္ ထိန္းသိမ္းဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စားလိုက္သမွ်ကို အူေတြထဲမွာ ေျခဖ်က္ျပီးရင္ အသည္းဆီ အရင္ဆံုးေရာက္တာပါ။ ကိုယ္စားတဲ့အစာေတြက မသန္႕ရွင္းတဲ့ အစာေတြ ျဖစ္ေနရင္ ဘက္တီးရီးယားပိုးေတြ၊ ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးေတြ၊ သန္ေကာင္ဥေတြ ပါလာတတ္ပါတယ္။ အူေတြထဲမွာ ရိွတဲ့ ခုခံတဲ့ စနစ္ေတြက ဒီေကာင္ေတြကို ႏိွမ္နင္းႏိုင္တယ္ဆိုေပမယ့္ အရည္အတြက္နဲ႕လည္း ဆိုင္ပါေသးတယ္။ ကာလ၀မ္းေရာဂါပိုးဟာ အေကာင္အေရအတြက္ နည္းနည္း စားမိရင္ လူကို ဘာမွ ဒုကၡမေပးႏိုင္ေပမယ့္ လံုေလာက္တဲ့ အေရအတြက္ကို စားမိရင္ ကာလ၀မ္းေရာဂါကိုျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အသည္းကို အဓိက ဒုကၡေပးႏိုင္တာက သန္ေကာင္ဥေတြပါပဲ။ အခ်ိဳ႕ေသာ သန္ေကာင္ေတြက အူထဲမွာ အေကာင္ေပါက္ျပီးရင္ အသည္းထဲ အထိေရာက္ေအာင္ သြားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ သန္ေကာင္ပိတ္လို႕ သည္းေျချပြန္လမ္းေၾကာင္းေရာင္ရမ္းျပီး ေဆးရံုေရာက္တဲ့ လူနာအေရအတြက္လည္း မနည္းလွပါဘူး။ ေရာဂါျဖစ္တဲ့သူေတြကို ေရာဂါရာဇ၀င္ေမးၾကည့္ရင္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူေတြ အျဖစ္မ်ားျပီး လမ္းေဘးစာေတြ အသုတ္ေတြ ၀က္သားဒုတ္ထိုးေတြ ပံုမွန္စားသူေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္က လံုေလာက္တဲ့ ၀င္ေငြမရိွလို႕ အဆင္ေျပသလိုစားရတာကို အျပစ္မေျပာလိုေပမယ့္ လမ္းေဘးမွာ ဖုန္ေတာထဲမွာ ေရာင္းတဲ့ အစာေတြ ကိုမွ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ သူေတြကိုေတာ့ တားျမစ္ခ်င္ပါတယ္။ အစားအေသာက္ကို သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္တာကို စားပါ။ မိွဳတက္ေနေသာ အစားအေသာက္မ်ားသည္လည္း လူကို ဒုကၡေပးႏိုင္ပါတယ္။ မိွဳရိွမရိွကို အေရာင္ေျပာင္းလဲျခင္းႏွင့္ အနံ႕တို႕ အေပၚ မူတည္၍ ခဲြျခားႏိုင္ပါတယ္။ မိွဳသည္ အသည္းေျခာက္ေစႏိုင္သည္။ အသည္းကင္ဆာျဖစ္ေစနိဳင္သည္။

နံပါတ္(၅)။ ။အသည္းဟာ အစာအိမ္နဲ႕ အူလမ္းေၾကာင္းနဲ႕ တဲြဖက္ျပီး အလုပ္လုပ္ရတဲ့အတြက္ အူလမ္းေၾကာင္းမေကာင္းရင္ သူလည္း ေဖာက္တတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၀မ္းခ်ဳပ္တဲ့ အခါေတြမွာ အူေတြထဲမွာ ဘက္တီးရီးယားပိုးေတြ ေပါက္ပြားလာတတ္တယ္။ သာမန္လူေတြမွာေတာ့ သိပ္ျပီး မသိသာလွေပမယ့္ အစကတည္းက အသည္းေကာင္းစြာ အလုပ္မလုပ္သူေတြ၊ အသည္းေျခာက္ေရာဂါရိွသူေတြအတြက္ အသက္အႏၱာရာယ္ စိုးရိမ္ရသည္အထိ ဒုကၡေပးႏိုင္ပါတယ္။ ထို႕ေၾကာင္ မူလက အသည္းမေကာင္းရင္ ၀မ္းမခ်ဳပ္ေအာင္ သတိထားဖို႕လိုပါတယ္။

နံပါတ္(၆)။ ။သဘာ၀အေရာင္မဟုတ္တဲ့ ဆိုးေဆးပါတဲ့ အစားအေသာက္ေတြ၊ ၾကာရွည္ခံေအာင္ ထည့္တဲ့ ယမ္းစိမ္းေတြဟာ အသည္းရဲ႕ ရန္သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အလြယ္ဆံုး မွတ္တဲ့ နည္းလမ္းကေတာ့ အဲဒါေတြ ပါတဲ့ အစာမ်ားမ်ားစားေလေလ အသည္းက ျမန္ျမန္ပ်က္စီးေလ ဆိုတာပါပဲ။ အသည္းမေကာင္းရင္ အသက္တိုပါလိမ့္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္သည့္ သေဘာရိွေသာေၾကာင့္ ေရွာင္ၾကရွားၾကပါ။

နံပါတ္(၇)။ ။ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ လူအမ်ားသိၾကသည့္ အရက္ႏွင့္ ေဆးလိပ္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ကေတာ့ ထပ္မံမေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ အရက္ထဲမွာေတာင္မွ အရက္အတု၊ အရက္အျပင္းေသာက္သူက ပိုထိတယ္။ အေကာင္းစားအရက္ ေသာက္တဲ့သူက သိပ္ျပီး မထိဘူး။ ေသာက္ပံုေသာက္နည္းမွာလည္း ေခြးေသာက္ေသာက္သူက သူေဌးေသာက္ေသာက္သူထက္ ပိုထိတယ္။ အျမည္းမပါဘဲ ေသာက္သူက အျမည္းစားျပီး ေသာက္သူထက္ ပိုဆိုးပါတယ္။


Collapse...

Posted by ဇီ၀က (ေဆး-၂)

အခြန္ကိစၥနဲ႔ တကယ့္ေစတနာ

မေန႔ကပဲ အခြန္ေတြေပးစရာမလိုေတာ့ဘူးဆိုၿပီး အမိန္႔ေၾကျငာေစာင္ တစ္ေစာင္ထြက္လာေတာ့ သို႔ေလာ သို႔ေလာနဲ႔ ဟုတ္ရဲ႕လား မွန္ရဲ႕လားဆိုၿပီး ညီညီ(သံလြင္)နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား လုိက္လံစံုစမ္းၾကပါေသးတယ္။ ေအာက္က အတြင္းေရးမွဴး တင္မ်ဳိးၾကည္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲ၊ အေပၚက fax ထုိးထားတဲ့ ေန႔ရက္နဲ႔ အခ်ိန္၊ အလယ္မွာ ေရးထားတဲ့ စာအေရးအသား။ စတာေတြကို အရင္ေၾကျငာခ်က္အေဟာင္းေတြနဲ႔ တိုက္ၾကည့္၊ ဘယ္သတင္းဌာနမွာမွလည္း မပါေသးပါလား ဟုတ္ရဲ႕လားဆိုၿပီး စဥ္းစားနဲ႔ လုပ္ေနလို႔ ေကာင္မေလးကေတာင္ စံုေထာက္ ဦးစံရွားလုပ္ေနတယ္ဆိုၿပီး စေနပါေသးတယ္။ စံုေထာက္ေမာင္စံရွားတို႔ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္တို႔ ဖတ္ထားတာ ဒီအခ်ိန္မွာ အသံုးမခ် ဘယ္အခ်ိန္အသံုးခ်မလဲ။ ဒီကိစၥက သိပ္ကိုအေရးႀကီးတဲ့ကိစၥပါ။ မစံုစမ္းလို႔လဲမရပါဘူး၊ အခုလခရမယ့္ ၁၃ လစာေလးကို ပထမေတာ့ အခြန္ေဆာင္မလို႔ထားတာပါ။ ေပးစရာမလိုဘူး၊ ေသခ်ာတယ္ဆိုရင္ေတာ့ တျခားအေၾကြးေလးဘာေလးဆပ္၊ အိမ္ကိုျပန္ပို႔စရာရွိပို႔၊ လွဴစရာရွိတာေလးလွဴလို႔ စကၤာပူမွာ မစားဖူးတဲ့ အစားေကာင္းေတြ စားလိုက္မယ္ဟဲ့လို႔ ႀကံစည္ေနေလေတာ့ သိဖို႔က လိုအပ္ပါတယ္။ 

ဒီေန႔ေတာ့ အစိုးရသတင္းစာေတြေရာ အစိုးမရသတင္းစာေတြပါ တရား၀င္ပါလာပါၿပီ။ FB ထဲမွာလည္း အားပြားလုပ္တဲ့လူကလုပ္၊ သမၼတႀကီးကို ခ်စ္သြားၿပီ ဆိုသူကဆို၊ ဒါဟာအမွန္ပဲ အိပ္မက္မဟုတ္ပါလို႔ တင္သူကတင္နဲ႔ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ အဲဒီကိစၥကို Double Tax မေကာက္ခံေရးအေနနဲ႔ ႀကဳိးစားခဲ့ၾကတဲ့ ခရီးလမ္းကို ျပန္ျမင္ေယာင္မိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရင္ေမာၿပီး အလံုးႀကီးေတာ္ေတာ္က်သြားသလို ခံစားမိပါတယ္။ တကယ္မေပးရေတာ့မွ ေနာင္ဘယ္ေတာ့မွ ေပးစရာမလိုေတာ့မွ သံရုံးမွာ သက္တမ္းတုိးၿပီးေတာ့မွ အျပည့္အ၀ေပ်ာ္ႏုိင္မွာပါ။ ဟိုးအရင္ ခုႏွစ္ေတြကတည္းက စကၤာပူေရာက္ျမန္မာေတြႀကဳိးစားခဲ့ၾကတဲ့ အခြန္မေဆာင္ရေရးႀကဳိးပမ္းခ်က္ေတြ ၿပီးေျမာက္သြားတဲ့အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ သြားအၿဖဲသားလုပ္လို႔ စားျမဳံ႕ျပန္ခ်င္ပါတယ္။ ၀မ္းသာလြန္းလို႔ပါ။

၂၀၀၄ ေလာက္က ထင္ပါတယ္ အြန္လုိင္းမွာ အခြန္မေဆာင္ရေရး Petition တစ္ခုကို ျမန္မာႏုိင္ငံဖက္က သံအမတ္ႀကီးဦးလွသန္း၊ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးလွထြန္း၊ စကၤာပူက လက္ေထာက္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္နဲ႔ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီး ရာထူးႏွစ္ခုယူထားတဲ့ လီရွန္လြန္း(လီရွန္လြန္းဆိုတာ အခု စကၤာပူရဲ႕ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ပါ၊ အရပ္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ အဲဒီအခ်ိန္က ငခၽြတ္ေလးေပါ့။ း) ဟိဟိ အစိုးရရာထူးႀကီးႏွစ္ခုယူထားတဲ့ ငခၽြတ္ေလး၊ ထားပါ) ၿပီးေတာ့ သတင္းဌာနႀကီးေတြကို လိပ္မူတပ္ၿပီး လုပ္တဲ့ Petition ပါ။ လုပ္တဲ့သူကေတာ့ ကိုသီဟလို႔ သိထားပါတယ္။ အခုထိ ဒီေနရာမွာ ရွိေနပါေသးတယ္။ 

ေနာက္ထပ္တစ္ဖြဲ႔ကေတာ့ ၂၀၀၇ႏွစ္ဆန္းပိုင္းေလာက္ကစတဲ့ DTASG ဆိုတဲ့ ကိုႏုိင္မုိးေအာင္နဲ႔ အဖြဲ႔ပါ။ သူတို႔ကေတာ့ စကၤာပူရဲ႕ အစိုးရအဖြဲ႔အစည္းျဖစ္တဲ့ IRAS မွာ ရွိတဲ့ ျမန္မာနဲ႔ စကၤာပူ ၂ႏုိင္ငံအၾကားက အခြန္ႏွစ္ထပ္မေပးေဆာင္ရေရး စာခ်ဳပ္ ကို လက္ကိုင္ထားလို႔ စကၤာပူအစိုးရရုံးတို႔ ျမန္မာသံရုံးတို႔အထိတက္ၿပီးတုိင္ပါတယ္။ အဲဒါေတြရဲ႕ အျပည့္အစံုတို႔ သူတို႔ဘေလာ့ခ္ျဖစ္တဲ့ ဒီေနရာမွာ သြားၾကည့္ႏုိင္ပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ သံလြင္အိပ္မက္နဲ႔ေတာင္ အင္တာဗ်ဴးလုပ္လုိက္ပါေသးတယ္။

ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ Temasek Poly Myanmar Thingyan ေတြမွာလဲ ကိုသားႀကီးရဲ႕ “သားသားေၾကာက္တာ ျမန္မာသံရုံး အေမေရကယ္ပါဦး”တို႔ ၊ “ဘယ္သြားမလို႔လဲ ေမာင္ေရခဲ”ဆိုၿပီး သံရုံုးအခြန္သြားေဆာင္တဲ့ ေမာင္ေရခဲတစ္ေယာက္ လခ၂၀၀၀ အကုန္လံုးေျပာင္တဲ့အေၾကာင္း စတာေတြကို ႏွစ္တုိင္း သံခ်ပ္ထဲ ထည့္ပ်က္လုိက္၊ ျပဇာတ္ထဲ ထည့္လိုက္နဲ႔ သံအမတ္ႀကီး ဦးလွသန္းေတာင္ တဟားဟားနဲ႔ ေအာ္ရယ္ခဲ့တဲ့ ဟာသေလးေတြကို အမွတ္ရေစပါေသးတယ္။ ဒါတင္မကပဲ April Fool Day တုိင္း စကၤာပူေရာက္ျမန္မာေတြ အခြန္ေပးစရာမလိုေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ sms ေတြ ပလူပ်ံေအာင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ပို႔ၿပီး အရူးလုပ္ခဲ့ၾကတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ လုပ္ခဲ့တဲ့လူေတြပဲ လုပ္ရက်ဳိးနပ္တယ္ေျပာရမလား၊ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အေျပာင္းအလဲထဲမွ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေန႔ရက္တခ်ဳိ႕လို႔ပဲ နာမည္တပ္ရမလားမေျပာတတ္ပါ။ အခုလိုဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအျဖစ္က စြန္႔လႊတ္ၿပီး စလံုးႏုိင္ငံသားခံသြားၾကသူေတြ ေတာ္ေတာ္နည္းသြားမယ္ထင္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ အရင္ကဆို ဘာလို႔ စလံုးႏုိင္ငံသားခံလဲဆိုရင္ အခြန္မေပးခ်င္လို႔၊ စလံုးကရမယ့္ အက်ဳိးေက်းဇူးေတြက မိသားစုေရွ႕ေရးအတြက္ အမ်ားႀကီးအေထာက္အကူျဖစ္လို႔၊ အိမ္၀ယ္ရတာ ေစ်းသက္သာလို႔၊ ႏုိင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဗီဇာမလိုလို႔စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကတဲ့အထဲမွာ အခြန္မေပးခ်င္လို႔ဆိုတာက ထိပ္ဆံုးကေန အၿမဲပါ ပါတယ္။ အဲဒါရဲ႕ အျပည့္အစံုကိုေတာ့ ႏုိင္ငံသားေျပာင္းသြားသူေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ထားတာကို သံလြင္အိပ္မက္မဂၢဇင္းမွာသြားဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအျဖစ္က စြန္႔လႊတ္သင့္မသင့္ဆိုတဲ့ ၂၀၀၆ေလာက္က သံလြင္စကား၀ုိင္းမွာလည္း အဲဒီအခြန္ကိစၥက ထိပ္ဆံုးက ပါခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ေတာင္မွပဲ ေကာက္ရုိးေလးတမွ်င္မျပတ္သ၍ဆိုၿပီးအက္ေဆးေလး တစ္ပုဒ္ေရးခဲ့မိပါေသးတယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေကာက္ရုိးမွ်င္ေလးပိုခုိင္လာခဲ့ပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေကာက္ရုိးမွ်င္ကို ေကာက္ရုိးမွ်င္ေလးေတြနဲ႔ပဲ ဆက္ေနႏုိင္ပါေသးတယ္။ တခ်ိန္မွာေတာ့ ဂုန္နီႀကဳိး၊ ႏုိင္လြန္ႀကဳိး၊ သြပ္နန္းႀကဳိး၊ ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံအေပၚကို ထားတဲ့ သံေယာဇဥ္ႀကဳိး တုိင္းျပည္ခ်စ္တဲ့ ႏုိင္ငံခ်စ္တဲ့ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြကို ခ်စ္တဲ့ ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ပါေသးတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ ကိုယ္တုိင္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမရွိဘူးတို႔ လယ္ယာေျမသိမ္းတဲ့ကိစၥ၊ တုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥ၊ ေတြေၾကာင့္ အျပည့္အ၀ေတာ့ ယံုၾကည္လို႔ မရေသးပါဘူး။ (ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမရွိဘူးဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္း ေနဘုန္းလတ္နဲ႔ တကြ ၈၈ေခါင္းေဆာင္ေတြကဘာလဲ၊ မတရားပုဒ္မေတြနဲ႔ ဖမ္းဆီးခံထားရတာ ဒီလူႀကီးမသိဘူးလား။ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား၊ ေဗ်ာင္လိမ္တာလား၊ ညစ္ပတ္တာလား၊ ေတာ္ၿပီဗ်ာ အဲဒီကိစၥေျပာရင္ တင္းတင္းလာတယ္)

ထားပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခြန္ကိစၥ အပါအ၀င္ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အေျပာင္းအလဲတခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ ေကာင္းေသာေျပာင္းလဲျခင္းမ်ားနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ေရာင္ခ်ည္သမ္းလာၿပီလို႔ ေျပာရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ ေကာင္းတာလုပ္တယ္ဆိုရင္ ေကာင္းတယ္လို႔ ခ်ီးက်ဴးရမွာ ျဖစ္ၿပီး မေကာင္းတာလုပ္ရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးလို႔ ရွဳံ႕ခ်ရမွာပါ။ ႀကံဳတုန္း ေကာင္းေသာ ေျပာင္းလဲျခင္းတို႔ထဲက တစ္ခုကို ျပပါဆို ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို တုိးတက္လာတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္မွာဆုိ ဒီမုိကေရစီဆိုတဲ့ စကားလံုး၊ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း ေရးသားခ်က္ေတြနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပံု ေ၀ေ၀ဆာဆာေတြကို ၀မ္းသာအားရဖြယ္ ေတြ႔ရမွာပါ။ ဒီလိုဂ်ာနယ္မ်ဳိးကို အရင္တုန္းကဆိုရင္ ၈၈အေရးအခင္းတုန္းက တရားမ၀င္ထုတ္ေ၀ခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြမွာပဲ ဖတ္ခြင့္ရခဲ့တာပါ။ ႏုိင္ငံေတာ္ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိသူေတြကို အႀကံတစ္ခုေတာ့ ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဘာပဲ လုပ္လုပ္ ေစတနာပါပါနဲ႔လုပ္ပါ။ တပြဲတုိး လုပ္ျပတယ္၊ ေကာင္းျပတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးထက္ ျပည္သူ႔အက်ဳိး အမ်ားအက်ဳိးအတြက္လုပ္ပါ။ ဒါမွလဲ သမုိင္းမွာ နာမည္ဆုိးနဲ႔ မက်န္ခဲ့ပဲ လူအမ်ား ခ်စ္ခင္ေလးစားတ့ဲလူေတြ အေနနဲ႔ က်န္ခဲ့မွာပါ။ စကၤာပူနဲ႔ တူခ်င္တယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေတြ ရပ္တန္႔ၿပီး ႏုိင္ငံကို ေကာင္းစားေစခ်င္တယ္ေျပာေျပာ၊

သန္႔ရွင္းေသာ အစိုးရျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုဆို၊ ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ ေရရွည္ကို ၾကည့္ၿပီး ျပည္သူလူထု ေကာင္းစားမယ့္အေရးကို ေစတနာပါပါနဲ႔လုပ္ပါ။ 

အဲလိုမွမဟုတ္ပဲ ဒီမုိကေရစီအမည္ခံၿပီး ဟိုဟာေလး လုပ္ျပလုိက္၊ ဒီဟာေလးလုပ္ျပလုိက္ဆုိရင္ေတာ့ စကၤာပူလို ဒီမိုကေရစီအမည္ခံၿပီး လီမိသားစု စီးပြားေရးလိုျဖစ္မလား၊ ထုိင္းလို အနီနဲ႔ အ၀ါခ်မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္လို စုတ္ျပတ္သပ္ေနမလားဆိုတာကေတာ့ သိပ္မေ၀းေတာ့မယ့္ အနာဂတ္မွာ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ရေတာ့မွာပါ။

နိဂံုးခ်ဳပ္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အခုလို အခြန္ေတြ လြတ္ကင္းခြင့္ေပးလုိက္တာဟာ ေနာက္ကြယ္မွာ တျခား ဆုိးရြားတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘူးဆိုရင္ေတာ့  ႏုိင္ငံျခားေရာက္ျပည္သူေတြ အတြက္အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံေတာ္အေနနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ တုိင္းသူျပည္သားေတြဆီက အခြန္ေငြကို ဟိုးအရင္ ရွင္ဘုရင္ေတြ လက္ထပ္ကတည္းက ယူခဲ့တာျဖစ္လို႔ အခြန္အခဆိုတာကိုေတာ့ တိက်တဲ့ဥပေဒေတြနဲ႔ တရားမွ်တစြာ သက္မွတ္သင့္ပါတယ္။ စကၤာပူ၊ ယူအက္စ္၊ ယူေက၊ ၾသဇီ စတဲ့ တုိးတက္တဲ့ႏုိင္ငံတုိင္းလည္း ၀င္ေငြရွိသူတုိင္း (သို႔) သတ္မွတ္ထားေသာ လစာ ျပည့္မွီသူတုိင္း အခြန္ထမ္းေဆာင္ၾကရပါတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက မယူပါနဲ႔ဦး။ ဆယ္စုႏွစ္ သံုးခုစာေလာက္ ေပးခဲ့ရလို႔ ေျခကုန္လက္ပမ္းလည္း က်ေနၾကပါၿပီ။ တခ်ိန္ ႏုိင္ငံေတာ္ အတြက္ ရိုးရိုးသားသား ေစတနာမွန္မွန္နဲ႔ လုပ္ၾကရေတာ့မယ္ေဟ့ ဆိုရင္ေတာ့ ဇင္ကိုလတ္ တို႔က ေရွ႕ဆံုးက ေပးၿပီးသားျဖစ္ေနမွာ။ စိတ္ခ်။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဒီပိုစ့္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲႏုိင္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အႏွစ္သာရမွာကိုက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ခ်ျပရဲတဲ့ သတၱိေတြရွိရမယ္မဟုတ္ဘူးလား။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ အမ်ားအတြက္ တကယ့္ေစတနာေတာ့ပါရမယ္ေလ . . . 

ရန္ကုန္ႏွင့္ သံုးဒႆမေလးအကြာ

ႏုိင္ငံျခားေရာက္ ျမန္မာေတြ အေနနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံကို အလည္ျပန္ရတာေလာက္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းတဲ့အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ မျပန္ျဖစ္တာ ၃ႏွစ္နဲ႔ ၄လ အၾကာ အခုတစ္ေခါက္ ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ တုိးတက္လာတာေတြ ေတြ႔ရသလို ဆုတ္ယုတ္သြားတာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ ေကာင္းတာနဲ႔ မေကာင္းတာမွာ ေကာင္းတာကိုပဲ အရင္ေျပာျပခ်င္မိတယ္။

တုိးတက္လာတာေတြကေတာ့

အရင္တုန္းက သံုးတဲ့ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေတြ လံုး၀မေတြ႔ရေတာ့ပဲ ပလတ္စတစ္အိတ္အေပ်ာ့စားေလးေတြကို ေနရာတုိင္းမွာ အသံုးျပဳေနၾကပါတယ္။ အဲဒီအိတ္ေလးေတြဟာ အရင္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေတြထပ္စာရင္အမ်ားႀကီး ေခ်ျဖတ္ရလြယ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပံုေတြကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေစ်းေရွ႕လို ၿမဳိ႕လယ္ လူစည္ကားတဲ့ေနရာေတြမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ၀ယ္ယူလို႔ ရေနပါၿပီ။ အဲဒီမွာ လာၾကည့္တဲ့ အေဒၚႀကီးေတြက အင္း အရမ္း၀မ္းသာဖို႔ ေကာင္းတာပဲ အခုမွပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ၀ယ္ယူႏုိင္ေတာ့တယ္ဆိုၿပီး ေျပာသံ ၾကားခဲ့ရပါေသးတယ္။

တီဗီြကေန ရုပ္သံလုိင္းေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကို ၾကည့္ရႈႏုိင္တာပါပဲ။ ေတာသားၿမဳိ႕ေရာက္ဆိုသလိုပါပဲ တီဗီြက လာေနတာေတြကို ၾကည့္ၿပီး ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ရပါတယ္။ အရင္တုန္းက MRTV နဲ႔ MWD ဆိုၿပီး ႏွစ္လုိင္းထဲ ရွိရာကေန အခုေတာ့ MRTV4။ အဲဒါေတြက FOC လုိင္းေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ပိုက္ဆံ၅၀၀၀ ေလာက္ေပးရင္ ၾကည့္လို႔ ရတဲ့ For Tune, For edu, for comedy, Movie 5 Family Entertainment Group ကလုပ္တာေတြေရာ အားလံုးေပါင္း ျမန္မာရုပ္သံလုိင္းေပါင္း ၁၀ခုေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ အားရပါးရ ၾကည့္လို႔ ရတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

မီးပံုမွန္လာပါတယ္။ စကၤာပူက ျပန္သယ္သြားတဲ့ လက္ႏွိပ္မီးေလးကို တစ္ခါမွ မသံုးခဲ့ရပါဘူး။ အဲဒါတစ္ခုေတာ့ ေက်နပ္စရာပါ။ မီးမပ်က္ရင္ ျမန္မာျပည္ျပန္ရတာ အဓိပၸါယ္ မရွိျဖစ္မွာ စုိးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ခ်ီးက်ဴးမဆံုးခင္မွာပဲ စကၤာပူျပန္ရမယ့္ မနက္မွာ မီးေလး ပ်က္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္တာကိုလည္း ခံခဲ့ရပါတယ္။

မတုိးတက္လာပဲ စုတ္ျပတ္သက္ေနတာေတြကေတာ့

GSM ဖုန္းေတြဟာ အရင္လုိပဲ ဟိုေနရာ လုိင္းမမိ ဒီေနရာ လုိင္းမမိနဲ႔ သိပ္စိတ္ျပတ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ရုိးရုိး ႀကဳိးဖုန္းလုိင္းကလည္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လုိင္းပူးေနတာေတြကို ၾကားရပါေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဖြားဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့ “အဖြားေနေကာင္းလား၊ သားခဏေနရင္ အဖြားဆီ လာခဲ့မယ္ေနာ္”လို႔ ေျပာေတာ့ “အင္း မ်ားလုိက္တာ၊ ႏွစ္ခု၊သံုးခုေလာက္ဆို ေတာ္ေသးတယ္။ ခုက်ေတာ့ ၾကည့္ပါလား ငါးခုဆိုေတာ့ မ်ားတာေပါ့” ဆိုတဲ့ ခပ္စြာစြာ မိန္းမသံတစ္သံထြက္လာေတာ့ အင္း ဆက္ေျပာေနရင္ ၁၀ခု ေလာက္ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ျမန္ျမန္ဆက္ဖုန္းခ်လုိက္ပါတယ္။

အင္တာနက္ကို ဆုိင္မွာ သြားသံုးေတာ့ တဆုိင္လံုးမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း၊ လူအမ်ားနဲ႔ ရွယ္သံုးရတာမဟုတ္ပဲ တစ္ေယာက္တည္း သံုးရတာျဖစ္လို႔ လုိင္းေကာင္းမလားမွတ္တယ္။ Website တစ္ခုပြင့္ဖို႔ သံုးမိနစ္ကေန ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္။ ဒါေတာင္ အမ်ားႀကီး တၿပဳိင္နက္တည္းဖြင့္ရင္ မရမွာစိုးလို႔ Gmail နဲ႔ facebook ပဲ ဖြင့္တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္စကၤာပူကို ေရာက္စတုန္းက သံုးရတဲ့ အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္ေလာက္ေတာင္ မျမန္တဲ့အတြက္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က Internet Speed ကိုေတာင္ မမွီေသးတဲ့ သေဘာရွိတယ္။ ဖြင့္ထားတဲ့ website ကို ေစာင့္ရတာအလြန္႔အလြန္ၾကာတဲ့အတြက္ နာရီ၀က္အတြင္း ၄ခါတိတိ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့တာနဲ႔ က်သင့္ေငြ ၃၀၀ က်ပ္ကို ေပးၿပီး ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။

တခ်ဳိ႕လမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္ဆုိးပါတယ္။ ေနဘုန္းလတ္တို႔အိမ္ကို သြားတဲ့ ေလးေထာင့္ကန္လမ္းမႀကီးဆို လကမၻာေပၚက လမ္းေတြအလား ခ်ဳိင့္ခြက္မ်ားစြာနဲ႔ ျဖစ္ေနတယ္။

ပညာေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေျခခံ မူလတန္းကိုေတာင္ တက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနတဲ့ လူေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို တေစ့တေစာင္းသိျမင္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို ေနာက္ထပ္ ပိုစ့္တစ္ခုေရးပါဦးမယ္။

ဒီ ပိုစ့္ ေလးကို ျမန္မာျပည္မျပန္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ႏွမမ်ားအတြက္ ရည္ညႊန္းၿပီး ေရးပါတယ္။ တျခား တုိးတက္၊ ဆုတ္ယုတ္လာတာေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိႏုိင္ေသးေပမယ့္ ျပန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္အတြင္းမွာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတာေလးေတြကို အမွတ္တရအေနနဲ႔ ေရးခဲ့မိတယ္။ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပက္သက္လို႔ေတာ့ အင္တာနက္ေပၚမွာ အမ်ားႀကီး ဖတ္လို႔ ရေနတဲ့အတြက္ အက်ယ္ခ်ဲ႕ၿပီးမေရးေတာ့ပါဘူး။ ႏုိင္ငံေကာင္းလာတယ္ တိုးတက္လာတယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ လက္ခံရမွာ ျဖစ္သလို ႏုိင္ငံမတုိးတက္ပဲ ဆုတ္ယုတ္တယ္ဆိုရင္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္စြာပဲ လက္ခံေနရဦးမွာပါ။ အဓိက ျမင္တာေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ဆက္သြယ္ေရးပိုင္းနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈပိုင္းေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အားနည္းေနေသးတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အရင္ ျပန္တုန္းကဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ျပန္လည္း ဒီတုိင္း ေနာက္တစ္ႏွစ္ျပန္လည္း ဒီအတုိင္းဆုိတာထက္ စာရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီး သာလာတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ေနာက္အေခါက္ေတြ ျပန္တုိင္းမွာလည္း တစတစ တုိးတက္မႈေတြ ပိုမ်ားလာပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။

စာၾကြင္း။ ။ေရးဖို႔ တစ္ခုက်န္သြားလို႔ ဒီမွာပဲ ထပ္ေရးလုိက္ေတာ့မယ္။ အရင္တုန္းက City Mart ေလာက္ပဲ ရွိတာ။ အခုေတာ့ Ocean ၊ Orange ၊ Ruby Mart ၊ အစရွိတဲ့ ဆုိင္ႀကီးေတြ အျပင္၊ ေတာ္၀င္ပလာဇာ၊ ေမာ္တင္ပလာဇာ စတဲ့ Shopping Mall ႀကီးေတြကိုပါ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ Gandamar Wholesale ဆိုတာႀကီးကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ စကၤာပူကလိုဆို Giant တို႔ Carrefour တို႔လိုမ်ဳိးႀကီးေပါ့။ သူရဲ႕ website ျဖစ္တဲ့ www.gandamarwholesale.com မွာလည္း ေစ်းႏႈန္းေတြကို တင္ထားေပးပါတယ္တဲ့။